Jednostki


  • Mistrz Gry

    Tutaj możecie się wykazać kreatywnością i stworzyć jednostki, którymi zwojujecie świat. Albo nie zwojujecie, ale na pewno będziecie mieć to słodkie uczucie bezpieczeństwa że się nie jest bezbronnym.


  • ŻBŻP

    Zaklepuję pierwszy post ze strony gracza.

    Jednostki WIP.

    ROBOZAURUS REX
    Jest po prostu zajebisty. Patrzcie, jak mu się oczka świecą. Podziwiajcie gnojki moją ostateczną machinę zagłady, która może rozrywać szczękami okręty.
    NIECH ŻYJE AUUUUUUUUUUUUUUUUUUSTRAAAAAAAAAAAAAAALIIIIIIAAAAAAAAAA!
    text alternatywny



  • WIP

    (naprawdę WIP, bo daję po prostu jednostki które już miałem opisane wcześniej, więc mogą się jeszcze zmienić. Więc prosiłbym o niewycenianie tego jeszcze)

    Królestwo Szwecji

    Lotnictwo

    • Saab AJ 37 Viggen

      Jednosilnikowy supersoniczny samolot szturmowy/myśliwiec krótkiego do średniego zasięgu ze skrzydłami w układzie kaczki, o możliwościach STOL.
      Jest w stanie przenieść do 7000 kilogramów ładunku na łącznie 7 pylonach (przy czym środkowy zwykle wykorzystywany jest przez dodatkowy zbiornik paliwa). Pozwala to na przeniesienie dwóch rakiet powietrze-woda (przeciwokrętowych - np. ) lub powietrze-ziemia i dodatkowo kilka AIM-9 dla samoobrony. Możliwe też było podłączenie do czterach gondol z niekierowanymi rakietami.
      Nie miał wbudowanej żadnej broni palnej, lecz jeśli misja tego wymagała możliwe było podczepienie gondol z 30 milimetrowymi działami.
      Przez dość długi czas, wraz z wprowadzonym później JA 37, był najbardziej zaawansowanym myśliwcem w Europie - czemu trudno się dziwić, patrząc na innowacje wykorzystane przy jego produkcji. Komputer pokładowy Viggena był pierwszym komputerem pokładowym korzystającym z układów scalonych i zastąpił on praktycznie układy analogowe.
      Mimo tego, od 1967 dużo się zmieniło i większość nowatorskich systemów Viggena stała się już wręcz standardem. Nie sprawia to jednak, że myśliwiec ten wciąż może świetnie sobie radzić w swojej roli.
      Jest w stanie osiągnąć prędkość Mach 2,1 i ma zasięg 2000 km (bez dodatkowych zbiorników paliwa ani tankowania w powietrzu)
      Saab AJ 37 Viggen

    • Saab JA 37 Viggen

      Ulepszona wersja AJ 37. Zaktualizowano awionikę (w tym dodano jeden z pierwszych cyfrowych systemów kontroli lotu na świecie), wyposażono w nowy lepszy radar i ogólnie zmodernizowano samolot.
      Jednak najważniejszą zmianą była zmiana roli. Z samolotu szturmowego, Viggen stał się myśliwcem przewagi powietrznej.
      Dodano więc wbudowane działo 30mm Oerlikona, które w dodatku dzięki połączeniu z systemami kontroli ognia miało efektywny zasięg nawet 2000 metrów - większy niż u większości konkurencji.
      Zmieniło się też zwykłe wyposażenie rakietowe - głównym były teraz rakiety powietrze-powietrze Skyflash, a także zyskał możliwość przenoszenia większej ilości i nowszych AIM-9.
      Saab JA 37 Viggen

    • Saab 36 Vigilante

      Projekt został co prawda wstrzymany po zaledwie jednym prototypie wraz z programem nuklearnym krołestwa, jednak wszystike dane zostały, pozwalając na produkcję gdyby zaszła potrzeba.
      Jest to supersoniczny bombowiec strategiczny ze skrzydłami w konfiguracji podwójna delta, zdolny przenieść jedną bombę atomową z prędkością Mach 2,14 przy maksymalnej wysokości lotu 18000 metrów.
      Saab 36 Vigilante

    • Saab-Konsberg JAS 42 Draken

      Najnowszy myśliwiec Królestwa, który w zasadzie dopiero co wyszedł z fazy prototypów po ledwie 9 latach od rozpoczęcia prac nad nim.
      Jest to supersoniczny myśliwiec wielozadaniowy 4 generacji ze skrzydłami w układzie delty i kaczki, z możliwościami STOL. Może osiągać prędkości do mach 2,1

      JAS 42 wyróżnia się głównie swoją aerodynamiką. Nie bez powodu Saab przedstawia swoje dzieło jako “najbardziej zaawansowany aerodynamicznie myśliwiec na świecie” - i tym powodem nie jest tylko marketing.
      Szwedzi jako jedni z pierwszych zaczęli produkcyjnie (tj. poza prototypami) zmniejszać stabilność swoich samolotów w celu poprawienia manewrowości, zapewniając znacznie lepszą charakterystykę w sytuacjach po przeciągnięciach i naprawdę dobrze wykorzystać układ kaczki.
      Pomagają w tym na pewno zaawansowane systemy cyfrowe fly-by-wire.

      Kontynuując z awioniką, Draken ma programowalny komputer pokładowy i podstawowe możliwości sieciowe (tj. głównie chodzi o śledzenie lokacji wszystkich Drakenów przez bazy naziemne, systemy IFF itp. - obecnie nie ma niestety raczej szans na przesyłanie danych do kierowania rakietami czy podobnej zabawy), a dopplerowski radar impulsowy produkcji Ericcsona i Konsberga działający w spektrum X pozwala wykryć inny myśliwiec w odległości nawet 160 km (by dać kontekst, to trochę lepiej niż F-16 sprzed 1984, kiedy ten dostał nowy lepszy radar, więc nie jest w żadnym sensie “najlepszy na świecie”, ale wciąż jest jak najbardziej porządny).
      Został też wyposażony w całkiem porządny zestaw ECM, takich jak detektory radarów, jammery, flary itp. (znowu - nic bardzo genialnego, ale wciąż niezłe)

      A co z uzbrojeniem?
      Tym zajął się głównie Konsberg - norweska firma która była pionierem w technologiach rakiet.
      JAS 42 jest w stanie przenieść do 7000 kilogramów ładunku na łącznie 8 pylonach (z którch jeden dedykowany nie uzbrojeniu, a gondolom zwiadowczym/ECM itp.). Pozwala to na przeniesienie dwóch rakiet powietrze-woda (przeciwokrętowych - głównie chodzi tu innowacyjne pasywne rakiety Pingwin Konsberga, będące na swojej drugiej iteracji) lub powietrze-ziemia i dodatkowo kilka rakiet powietrze-powietrze krótkiego zasięgu dla samoobrony. Alternatywnie da się też wyposażyć myśliwiec w 4 rakiety powietrze-powietrze średniego lub dalekiego zasięgu. Możliwe też było podłączenie do czterach gondol z niekierowanymi rakietami, lub po prostu kilku bomb.

      Dodatkowo samolot ma zamontowane na stałe 27mm działko produkcji Boforsa zdolne wystrzelić do 1700 260 gramowych pocisków na minutę z prędkością 1100 m/s (odpowiednik Mauser BK-27 :V)

      (taka tam hybryda Saab JA 37 z JAS 39, z dodanymi rakietami i ulepszonym radarem od norwegów, bo jest to w końcu zjednoczone królestwo :)
      Saab-Konsberg JAS 42 Draken


  • Wymiar 1410 Żelazne Koryto Europa Napoleona

    WuIPe

    Chińska Republika Ludowa

    Piechota

    Jednostki pancerne

    • Type 80

    W latach '70 Chiny jako MBT wykorzystywały Type 59, kopię T-54, który był przestarzały w porównaniu do kolejnych zachodnich i radzieckich konstrukcji. Oczywiście wyznawcy geniuszu maoistycznego nie mogli pozwolić na takie zacofanie, dlatego ChALW zażyczyło sobie stworzenia czołgu mogącego konkurować z czołgami innych państw. Tak powstał Type 69, który niestety nie spełniał wymagań, jakie podała chińska armia. No i w końcu po załzawionych kartkach, przelanym pocie i próbach z fabryki wyszedł nowy czołg - Type 80.
    Type 80 odziedziczył po sześćdziesiątce dziewiątce,która łączyła sowieckie podwozie i wieżę z zachodnią technologią, wiele rzeczy. Między innymi wieża jest półkolista, podobna do tej z radzieckich MBT I generacji T-55, a kierowca siedział po lewej stronie w przedniej części kadłuba. Różni się przede wszystkim tym, że użyto w nim lokalnej kopii gwintowanej armaty Royal Ordnance L7 o kalibrze 105 mm, zamiast typowej dla innych maszyn sowieckiej armaty D-10, z systemem kierowania ogniem (z dalmierzem laserowym) wyciągnięty z Type 69. Wieża wykonana jest ze staliwa i oprócz armaty wyposażona jest też we współosiowy karabin maszynowy kalibru 7,62 mm oraz w karabin maszynowy obrony powietrznej o kalibrze 12,7 mm. Dodatkowo stalowy pancerz boczny osłania ważne górne elementy podwozia (podczas gdy w Type 69 były one odsłonięte). Napęd stanowi zaś silnik diesla, który pozwala na osiągnięcie maksymalnej prędkości ok. 57 km/h i działanie w zasięgu 400 km.

    • Type 63 (czołg)

    Type 63 to lekki czołg o zdolnościach amfibijnych na wyposażeniu chińskiej armii. Został stworzony w oparciu o sowiecki PT-76.

    • Type 63 (transporter opancerzony)

    .
    .
    .

    Marynarka Wojenna

    Lotnictwo

    • Shenyang J-6

    Shenyang J-6 to wykonana przez Shenyang Aircraft Corporation chińska wersja sowieckiego naddźwiękowego myśliwca MiG-19. Kiedy wcześniej wspomniany samolot miał stosunkowo krótką służbę w lotnictwie sowieckim, tak Chińczycy docenili tę maszynę, podejmując decyzję o dalszej produkcji. Jednakże J-6 uznawany jest jednak za maszynę jednorazową, którą należy wykorzystywać przez ok. 100 godzin (lub też 100 lotów) przed remontem.
    Jednostka sama w sobie osiąga maksymalną prędkość 1 540 km/h (Mach 1,45) i typowym pułapem jest wysokość 17 900 metrów i może bojowo działać w promieniu około 640 kilometrów. Napęd stanowią zaś dwa silniki Wopen WP-6A (chińska wersja Tumansky RD-9).
    Co się tyczy uzbrojenia, to myśliwiec posiada 3 działka automatyczne NR-30 (2 na skrzydłach i 1 na kadłubie), a także niekierowane bomby, 55 mm rakiety lub też rakiety powietrze-powietrze PL-2/PL-5 (do 250 kg na czterech pylonach)

    • Nanchang Q-5

    Nanchang Q-5 to kolejny chiński samolot wzorowany na sowieckim MiG-19, wykonana przez Nanchang Aircraft Manufacturing Corporation, jednakże w przeciwieństwie do starszego kuzyna J-6, ta wersja została zaprojektowana jako samolot szturmowy przeznaczony głównie do CAS.
    ChRL była entuzjastycznym użytkownikiem MiG-19, który produkowano lokalnie jako Shenyang J-6 od 1958 r. W sierpniu 1958 r. Ludowa Armia Wyzwolenia zwróciła się jednak o opracowanie samolotu odrzutowego do roli wsparcia powietrznego. Zadania tego podjął się Lu Xiaopeng. Włączono nowe skrzydła o większej powierzchni i zmniejszonym przeciągnięciu. Naprawiono uzbrojenie Q-5 do dwóch dział Type 23-1 23 mm z 100 pociskami na działo, zamontowanych na skrzydłach. Oprócz wnęki na broń przewidziano dwa pylony pod każdym skrzydłem i dwie pary pylonów tandemowych pod silnikami. W sumie 1000 kg amunicji można przewieźć wewnętrznie, a dodatkowe 1000 kg na zewnątrz. Q-5 najczęściej wyposażany jest w rakiety niekierowane o kalibrach 57 mm, 90 mm i 130 mm, pociski PL-2, PL-5 lub PL-7 oraz pociski powietrze-powietrze. Jest też w stanie przenosić bomby kasetowe BL755 oraz bomby przeciw pasom startowym Matra Durandal
    Co się tyczy osiągów. Jego maksymalna prędkość wynosi ok. 1 210 km/h (Mach 1,12). Może działać w zasięgu 2 000 km, ale praktyczny jest promień 400 km z maksymalnym załadunkiem i 600 km bez niego. Natomiast pułap działania to 16 500 metrów.

    • Harbin H-5

    Harbin H-5 to bombowiec taktyczny oparty na sowieckiej maszynie Ił-28. Różni się od sowieckiego sprzętu przede wszystkim wspólną konstrukcją, a także zmienioną strukturą ogona przez wykorzystaną na ogonie wieżyczkę opartą na wieżyczce z Xian H-6.
    Dwa silniki Wopen WP-5 pozwalają mu na osiągnięcie prędkości maksymalnej 902 km/h. Może działać w promieniu 2 180 kilometrów. Wyposażony jest w 4 działka NR-23, a w luku bombowym może przenieść do 3 000 kg bomb.

    • Harbin Z-5

    Chińska edycja sowieckiego helikoptera Mil Mi-4.
    Lekki i zwinny helikopter transportowy o ładowności 1 200 kilogramów z silnikiem Dongan HS-7, który pozwala na osiągnięcie maksymalnej prędkości 210 km/h.

    • Tupolev Tu-14

    Tupolev Tu-14 to lekki bombowiec wykorzystywany przez pułki minowo-torpedowe radzieckiego lotnictwa morskiego jako bombowiec torpedowy. Zgodnie z tradycją Sowieci wyzbyli się go dość szybko, natomiast Chińczycy odgrzali kotleta, dzięki czemu Tu-14 wciąż u nich służy. Samolot wywodzi się z nieudanego konkurenta samolotu Ił-28 - Tupoleva ‘73’.
    Wyposażony w dwa silniki Klimov VK-1 z przepływem odśrodkowym rozwija maksymalną prędkość 800 km/h. Może działać w zasięgu 2 870 km bez żadnych przeszkód. Maszyna uzbrojona jest w dwa działka NR-23 w przedniej części kadłuba i dwa wcześniej wspomniane działka w wieżyczce ogonowej. Może zabrać ze sobą do 3 000 kilogramów bomb, min wodnych lub też torped.
    Posiada radar nawigacyjny PSBN-M.

    • Xian H-6

    Xian H-6 to produkowana na licencji chińska wersja sowieckiego dwusilnikowego odrzutowego bombowca strategicznego Tupolev Tu-16. Za jego produkcję odpowiedzialna jest firma Xi’an Aircraft Industrial Corporation.
    Jednostka została zaprojektowana do podwójnego celu - bombardowania konwencjonalnego oraz do bombardowania nuklearnego. Bombowiec jest dużych rozmiarów, jak większość jednostek do bombardowania strategicznego. Waży 37 200 kg, a z maksymalnym załadunkiem - 76 000 kg, natomiast 2 silniki Xian WP-8 pozwalają mu na osiągnięcie prędkości 1 050 km/h (prędkość przelotowa - 768 km/h). Bojowo może działać w promieniu 1 800 kilometrów.
    Co się tyczy uzbrojenia, to bombowiec wyposażony jest w łącznie 6 działek NR-23 (2 na zdalnej wieży grzbietowej, 2 na zdalnej wieży brzusznej i 2 w wieży załogowej). Jest również w stanie zabrać 9 000 kg niekierowanych bomb.

    • Qing-6

    Łódź latająca Qing-6 to kolejna maszyna chińska oparta na sowieckich projektach, tym razem na łodzi latającej Beriev Be-6.
    Jest zdolna do wykonywania różnorodnych misji, takich jak rozpoznanie morskie na dalekie odległości, patrole przybrzeżne, zabezpieczanie linii zaopatrzeniowych, ataki torpedowe i bombowe, układania min oraz operacji transportowych.
    Napędzana przez dwa silniki Shvetsov ASh-73TK rozwija maksymalną prędkość 414 km/h na wysokości 1 800 metrów i 377 km/h na przy tafli morza. Wyposażona jest w 5 działek NR-23 w trzech zdalnych wieżyczkach. Może zabrać 2 jednotonowe torpedy lub 8 min morskich.


  • Fires of Revolution[PBF] Miesiące ostateczne

    Federacja Niemiecka

    wip

    Wojska lądowe

    POJAZDY BOJOWE I PANCERNE

    • Wiesel
      Wiesel
      Lekki pojazd bojowy o trakcji gąsienicowej, osiąga prędkość do 70km/h przy masie 2,7 tony. W zależności od wersji wyposażony jest w działko 20-25mm lub moździeż 120mm. Załoga składa się z 3-4 osób.

    • Marder 1
      Bojowy wóz piechoty o trakcji gąsienicowej, uzbrojony w armatę automatyczną Rheinmetall MK 20 Rh 202 kal. 20 mm, 2 karabiny maszynowe MG3 kal. 7,62 mm, wyrzutnię ppk Milan 2 i 6 wyrzutni granatów dymnych. Posiada silnik 6-cylindrowy, wysokoprężny, MTU MB Ea-500 o mocy 600 KM. Osiąga prędkość do 75 km/h na szosie przy masie bojowej wynoszącej 28,2 tony. Załoga wynosi 3+7 pasażerów.
      Marder1

    • Marder 2
      Bojowy wóz piechoty w fazie projektowania. Pojazd miałby współpracować z czołgami Leopard 2 i przewozić 8 osób. Uzbrojony byłby w armatę automatyczną kalibru 35mm i 2 karabiny maszynowe MG3 kalibru 7,62mm.
      7538d129-9944-460b-bc35-669e9d083047-image.png

    • Leopard 2
      Czołg podstawowy uzbrojony w armatę gładkolufową Rheinmetall Rh-120 oraz 2 karabiny maszynowe MG3. Napędza go dieselowy silnik MTU MB 873 Ka 501, 4-suwowy, 12-cylindrowy, turbodoładowany o mocy 1500 KM i pojemności 47 600 cm3. Na jego wyposażeniu znajduje się też 2x8 wyrzutników granatów dymnych. Posiada zbiorniki paliwa o pojemności 1200. Pojazd rozwija prędkość do 50 km/h w terenie i do 32 km/h na biegu wstecznym. Jego załoga składa się z 4 osób. Federacja Niemiecka opracowała dotychczas 3 wersje, a 2 kolejne są na etapie projektowania.
      b7cdf07d-fffe-4558-bff6-d4febd38e157-image.png

    ARTYLERIA

    • Panzerhaubitze 2000
      Na chwilę obecną jest to jedynie projekt. Armia Federacji stara się opracować działo zawierające: kaliber 155 mm,
      autonomię i automatyzację w zakresie określania położenia własnego i wypracowywania danych do prowadzenia ognia,
      donośność przy strzelaniu standardowymi pociskami minimum 31,5 km,
      automatyczne podawanie i ładowanie amunicji z zachowaniem możliwości awaryjnego ładowania ręcznego. Brak prototypu.
      PzH2000_houwitser.jpg

    Lotnictwo

    Messerschmitt 1110
    Myśliwiec wielozadaniowy II generacji produkowany od lat 60. Jest uzbrojony w działko MK 150 o kalibrze 30mm i 4 rakiety powietrze-ziemia, powietrze-woda. Wyposażony jest w radar i podczerwień. Jego masa startowa wynosi 10 ton, a własna 6,52 tony. Osiąga on pułap 14 000 m przy prędkości wznoszenia wynoszącej 130m/s. Prędkość maksymalna na poziomie morza wynosi 1124 km/h, a na pułapie maksymalnym 1385km/h. Zasięg wynosi 1300 km.
    meserschmit.png

    Marynarka wojenna


  • Akademia Magów

    Siły Lotnicze

    Myśliwiec wielozadaniowy Himejima F-1 Akeno

    tAra Ara

    Geneza projektu

    Początków tego myśliwca można upatrywać w nieudanym projekcie samolotu przechwytującego o kryptonimie Baraqiel. Po jego porażce zespół, na którego czele stał żydowski naukowiec niemalże się rozpadł, ale wtedy w roku 1972 pomocną rękę wyciągnął zarząd państwowej firmy Himejima skuszony wyjątkowym talentem specjalisty. Co prawda nowy projekt był pionierski, technologia wymagała tworzenia od podstaw, a idea początkowo wydawała się wyjątkowo nierealna, to nikt nie narzekał. Jak się okazało Rosjanie wyprzedzili Kraj Kwitnącej Wiśni, ponieważ to Jak-38 jako pierwszy pokazał zdolność pionowego startu. Jednakże opinią Japończyków (w zasadzie nie tylko Japończyków) był technologicznym niewypałem. Dlatego też Japońska Republika Ludowa zdecydowała się pozyskać za względnie korzystną cenę plany techniczne tegoż myśliwca. Zaraz co? Nie, nie, skośnoocy nie są debilami. Za to czerpią wiedzę z porażek. A przestudiowanie “anatomii głupoty” wydatnie wpłynęło na świadomość zespołu.

    Co prawda pierwszy prototyp rozbił się w 1976 roku, zaś czwarty częściowo spłonął w 1978, ale to były trudności niezbędne, by projekt mógł się zahartować w ogniu niepowodzeń. I wtedy styczeń 1979 roku przyniósł nieoczekiwaną i druzgocącą klęskę - śmierć jednej z japońskich inżynierek biorącej udział w pracach nad samolotem. Na półtorej roku postępy stanęły w miejscu co groziło zamknięciem przedsięwzięcia. W tej desperackiej sytuacji nie chcąc zaprzepaszczać tylu lat ciężkiej pracy zarząd Himejima podpiął projekt pod wizję córki znanego inżyniera Jiro Horikoshiego. Kobieta, chociaż niedoświadczona dostarczyła wystarczająco dużo powiewu świeżości i kreatywnego spojrzenia, że prace ruszyły.

    Koniec 1981 roku zakończył się oficjalnym pokazem maszyny dla sił zbrojnych trzech prototypów jednocześnie, a wyniki przekroczyły oczekiwania. Podbudowany tym zespół wprowadził ostatnie niezbędne poprawki tworząc jednocześnie dokumentację techniczną i pomagając wyznaczonym fabrykom w przystosowaniu do produkcji seryjnej. Dlatego też, w roku 1983, po jedenastu latach ciężkiej, pełnej przeszkód i ofiar pracy Japońska Republika Ludowa w końcu może zacząć produkcję w pełni rodzimego myśliwca wielozadaniowego na godziwym poziomie, za którego na pewno nie będzie musiała się wstydzić.

    Opis ogólny

    Akeno to prawdziwa królowa powietrznych sił zbrojnych. Może nie bryluje specjalnie szybkością ani wytrzymałością, ale zdecydowanie prezentuje majestatem i bogatym wyposażeniem elektronicznym swój elitarny status. Zdolna do łagodnego unoszenia się w powietrzu jest gotowa w każdej chwili błyskawicznie użyć przenoszonego uzbrojenia, by spopielić dowolny postawiony przed nią cel. Niemalże z masochistycznym uwielbieniem rozszarpuje samoloty, wgniata w ziemię pojazdy i gromi okręty.

    Jednosilnikowa piękność o wydatnych skrzydłach, którą część wojskowych oraz mechaników już ochrzciła samolotową Yamato Nadeshiko. Nie bez powodu, bo jedynym do czego można się przyczepić w kwestii konserwacji Akeno to fakt, że jest ona zbyt krótka, by specjalista mógł się nacieszyć. Konstrukcja tejże maszyny to majstersztyk stawiający na doskonałe wyważenie między prostotą a wyżyłowaną specjalizacją. Zdradza też perfekcjonistyczne podejście inżynierów - każdy element jest starannie dopasowany i wyważony, zaś wystrój kokpitu - z zachowaniem standardu HOTAS - ma służyć jak największej intuicyjności.

    Konstrukcja

    F-1 Akeno to jednosilnikowy średniopłat ze skrzydłami w układzie delta. Wyposażony w klasyczne usterzenie ogonowe w postaci dwóch stateczników poziomych oraz pojedynczego pionowego. Profilowane wloty powietrza i głęboko osadzone wentylatory prezentują pewną formę namiastki zmniejszenia wykrywalności.
    Jednoosobowy, przestronny kokpit jest w pełni hermetyczny oraz kuloodporny, podobnie jak opancerzony obszar bezpośrednio za nim, co zwiększa szanse na przeżycie pilota. Chroni też w pewnym stopniu przed ryzykiem urazu w razie uszkodzenia wentylatora. Podwozie maszyny jest trójkołowe (para tylnia i jedno dziobowe), chowane.

    Napęd

    Pojedynczy silnik Ishikawajima-Harima J5-IHI-F o ciągu 42,75 kN z płaską, prostokątną dyszą umożliwiającą wektorowany ciąg (od 0 do 92 stopni). Zapewnia on prędkość do 1,1 Macha na wysokim pułapie (co jest wartością dosyć mierną jak na myśliwiec, ale nie całkiem tragiczną) oraz 0,95 Macha na małych wysokościach (co już jest wartością wysoce zadowalającą). Za trzymaniem się bliżej podłoża w przypadku Akeno przemawia też niezaprzeczalny atut w postaci możliwości zawisu przy zachowaniu wysokiej zwrotności, chociaż w żadnej chwili nie wolno lekceważyć potencjału wektorowanego ciągu.
    Za możliwości VTOL oprócz wychylanej dyszy odpowiada również zabudowany w kadłubie (zaraz za kokpitem) potężny wentylator, który podczas nieaktywności jest skryty we wnętrzu, by niepotrzebnie nie generować dodatkowego oporu.

    Uzbrojenie

    Strzeleckie wyposażenie ofensywne F-1 stanowi wbudowane w kadłub maszyny trzydziestomilimetrowe działko automatyczne JSW-30-A2. Jego stosunkowo niska szybkostrzelność wynagradzana jest przez kompaktowość konstrukcji, energię kinetyczną wystrzeliwanych pocisków oraz ich płaski tor lotu.
    Oprócz tego Akeno posiada siedem węzłów uzbrojenia o udźwigu do 3 450 kilogramów. Podkadłubowy węzeł jest “mokry”, a więc przystosowany do mocowania zewnętrznego zbiornika paliwa. On, oraz cztery bliższe kadłubowi pylony podskrzydłowe mogą unieść zróżnicowane wyposażenie o wadze maksymalnej 650 kilogramów. Dwa zewnętrzne mocowania są przystosowane do przenoszenia ładunku o dopuszczalnej masie 100 kilogramów co w zasadzie ogranicza je do nosicieli pocisków powietrze-powietrze krótkiego zasięgu.

    Wyposażenie

    Akeno jak przystało na królową ma wyjątkowo szczodry asortyment oprzyrządowania, zwłaszcza, że Japończycy świadomi niedostatków mobilności postanowili jak najbardziej zniwelować tę wadę rozbudowana elektroniką.
    Najważniejszymi elementami są niewątpliwie FADEC - acz z awaryjnym trybem ręcznym -
    oraz Fly-By-Wire bez których napęd VTOL byłby niemalże nieosiągalny. Może systemy te nie są najlepsze na świecie, ale na pewno Japończycy nie mają się czego wstydzić. A co najważniejsze - pomyślnie przechodzą wyjątkowo rygorystyczne testy bezpieczeństwa co jest gwarantem niezawodności i bezpieczeństwa pilota. Skoro już przy tym jesteśmy to F-1 wyposażono w atestowany fotel wyrzucany wyposażony w spadochron lotniczy wraz ze specjalnym systemem aktywacyjnym w razie nadmiernego przechyłu przy starcie bądź lądowaniu. Oprócz tego bezpieczeństwo maszyny uwidacznia absolutny standard taki jak samouszczelniające się zbiorniki paliwa, hermetyczny kokpit, instalacja przeciwoblodzeniowa albo radarowe systemy ostrzegawcze informujące o namierzeniu przez wroga. F-1 Akeno posiada również rzadką wśród światowych samolotów wysuwaną sondę paliwową umożliwiającą tankowanie w powietrzu.

    Pilot Akeno ma oprócz obszernej kabiny komfort w postaci tak zwanego szklanego kokpitu (znacząco ułatwiającego latanie, bo w końcu chodzi o to by użerać się z wrogiem, a nie z gąszczem własnych wskaźników) oraz pionierskiego, częściowego wariantu HOTAS. Ten zestaw praktycznie niespotykany na świecie może okazać się tajną kartą atutową Ludowej Republiki Japonii, chociaż wątpliwe, by długo utrzymał się taki stan rzeczy.

    Oprócz tego zostaje trzon możliwości bojowych samolotu czyli komputer pokładowy (niewarty głębszej analizy oprócz tego, że jest, działa niezawodnie i daje radę), systemy łączności, nawigacji, IFF, samoobrony, kierowania ogniem (sytuacja podobna co z komputerem pokładowym) oraz system radarowy w postaci J-APR-1- dopplerowskiego radaru impulsowego w paśmie X zdolny wykryć wrogi myśliwiec podobnej wielkości z odległości stu kilometrów Nie jest to wybitna wartość, za to J-APR-1 cechuje doskonała odporność na zakłócenia, zdolność śledzenia automatycznego do ośmiu celów i jednoczesnego atakowania czterech z nich nawet w trybie salwy.

    Podstawowe parametry

    Długość - 15,5 metra
    Rozpiętość - 9,9 metra
    Wysokość - 4,6 metra
    Masa własna - 6 100 kg
    Maksymalna masa startowa - 12 500 kg
    Prędkość maksymalna (na wyższym pułapie) - 1.1 Macha (1 348 km/h)
    Prędkość maksymalna (na niskim pułapie 60 - 150 metrów) - 0.95 Macha (1 164 km/h)
    Prędkość wznoszenia - 9 000 m/min
    Pułap - 12 500 m
    Zasięg - 1 200 km
    Napęd - 1x Ishikawajima-Harima J5-IHI-F (waga 950 kilogramów) o ciągu wektorowym 42,75 kN, wentylator pionowy
    Uzbrojenie:
    • 30 milimetrowe działko automatyczne JSW-30-A2 z zapasem 180 sztuk amunicji
    • Jeden pylon podkadłubowy o nośności do 650 kilogramów przystosowany do przenoszenia zbiorników paliwa.
    • Cztery pylony podskrzydłowe o nośności do 650 kilogramów każdy (w sumie 2 600 kilogramów).
    • Dwa pylony podskrzydłowe o nośności do 100 kilogramów każdy (w sumie 200 kilogramów) na krańcach skrzydeł.


  • Metro 2035

    Work in Fucking Proggress. W parę dni może uda mi się wyrobić z wszystkim

    Airforce

    spoiler

    Navy

    spoiler

    Land Units

    spoiler

    Land Vehicles

    spoiler

    Other Stuff I’ve obviously stole from Wikipedia

    spoiler


Log in to reply