Bestiariusz


  • Mistrz Gry

    Tutaj znajdują się informację o wszelkich stworzeniach, istotach, bytach oraz potworach, które nie należą do ras grywalnych poza sytuacjami wyjątkowymi.


  • Mistrz Gry

    Lordowie Demonów/Demony Najwyższe
    Najpotężniejsi ze wszystkich mieszkańców Piekła. Stanowią przeciwwagę dla Bogów mieszkających w Eterze i żywią do nich odwzajemnianą, szczerą nienawiść. Dzielą się na dwie kategorie. Pierwsza z nich, Antithesis Divina to niegdysiejsi Bogowie Eteru, strąceni do Piekła w zamierzchłych czasach z powodu konfliktów, o których nie pamięta teraz już nikt poza nimi samymi. Na ogół dzierżą moc równą swoim nemesis, a może nawet znacznie większą, lecz nie mają okazji się zemścić przez ciążące na nich pieczęcie utrzymujące ich w Piekle na tyle, ile to tylko możliwe. Druga kategoria, Peccatum Originale, to niejako “dzieci” Książąt należących do pierwszej kategorii. Mogą wchodzić w swobodniejsze kontakty ze śmiertelnikami ich światem, ale są także słabsi, a także nie potrafią dowolnie kształtować powierzchni Piekła tak jak Antithesis Divina. Nie oznacza to jednak, że można ich zlekceważyć - wciąż stanowią potężne siły natury, z którymi należy się liczyć.

    Lesz
    Antithesis Divina

    Wyznawany głównie przez Orków, Naesgonów, a także w prymitywny sposób przez Grokków oraz plemiona goblińskie demon lubujący się w oszukiwaniu śmiertelnych głupców będących w stanie zatracić się w służeniu mu w zamian za bezwartościowe z jego perspektywy wynagrodzenia oraz pośmiertne prowadzenie bezkresnych łowów na nieszczęsne dusze, które z tego, bądź też innego powodu trafiły do niego. Choć, jego głównym aspektem są łowy, myślistwo oraz podporządkowywanie sobie przyrody, co czyni go patronem łowców, myśliwych, nomadów, a poniekąd nawet rolników, którzy poszerzają swoje pola poprzez dostosowanie do siebie środowiska. Nie zaleca się młodym magom przyzywanie tego pomiotu piekielnego. kontrolującym naturę oraz będącego patronem -łaków. Tylko najsilniejsze wole potrafią przeciwstawić się jego najpotężniejszej broni - chodzi tu o kłamstwa oraz blef. Wbrew pozorom, nie jest on całkowicie zły. Często objawia się zagubionym łowcom pod postacią jelenia, aby pokazać im drogę do schronienia. Małe podkreślenie, łowcom, nie kłusownikom. Tak bardzo jak jest w wiecznym konflikcie z Ka’arnan przez ich wiecznie koegzystujące, choć rywalizujące domeny, tak oboje się zgadzają, że kłusownicy nie zasługują na to, aby być traktowanymi lepiej od tego, jak sami traktują przyrodę. Jako, że jest stwórcą -łaków, może się z nimi telepatycznie komunikować, tworzyć i co gorsze - ubezwłasnowalniać je kiedy tylko zechce. Jego kraina w Piekle nosi nazwę Bezkresnych Łowisk.
    text alternatywny

    Xandar
    Antithesis Divina

    Niepoisanie potężny Demon, będący jednocześnie prekursorem wszystkich następnych Antithesis Divina. Dopuścił się jako pierwszy “zbrodni” przeciwko innym Bogom poprzez roztrzaskanie istniejącej od zarania dziejów niewidzialnej bariery, która oddzielała Eter od świata śmiertelnego. W ten właśnie sposób powstał jeden z najważniejszych aspektów tego uniwersum - magia. W chwili roztrzaskania bariery, Xandar sprawił, że dusze oraz esencje wszystkich żywych istot połączyły się w mniejszym lub większym stopniu z energią Eteru. W niewyobrażalnej furii spowodowanej utratą indywidualności, jako że śmiertelnicy też posiadali teraz moce magiczne, prawie wszyscy pozostali Bogowie w ramach zemsty rzucili się na Xandara, rozrywając jego ciało na 6 części. Ręce, nogi i tułów zostały rozrzucone po całym śmiertelnym świecie, a głowę wrzucono do wtedy jeszcze nie posiadającego nazwy Piekła. Ludzie i Elfy, którzy jako pierwsi weszli w kontakt z fragmentami Xandara, zyskali cząstkę jego mocy, stając się czymś w rodzaju Ćwierć-Bogów. Legenda głosi, że gdy cała piątka Ćwierć-Bogów zejdzie do Piekła i ofiaruje swoją moc jej oryginalnemu posiadaczowi, pierwotny Najwyższy Demon wyjdzie z Piekła we własnej, fizycznej powłoce, strąci z Eteru Starych Bogów, samemu zaprowadzając nowy porządek. Gdyby ktoś się jeszcze nie domyślił, jest patronem magii. Dominuje nad obszarem w Piekle noszącym nazwę Szklanych Ogrodów.
    tekst alternatywny

    Lamon Galgrath
    Antithesis Divina

    Bóstwo, które tuż po Xandarze zostało strącone przez braci i siostry do Piekła. Choć uczeni w tej kwestii od wieków się sprzeczają, jest uznawany za jednego z dwóch “braci” wcześniej wspomnianego pierwotna Lorda Demonów. Utożsamiony często ze znanym w okultyzmie Baalem, Lord władzy, absolutnej dominacji, a także podbojów, aneksji i rozbiorów. Znany także jako twórca Wampirów, a precyzyjniej mówiąc zarazy, która od niepamiętnych czasów je tworzy. Mało kto go przyzywa, gdyż mimo swojej potęgi, poza Wampiryzmem, nie ma zbyt wiele do zaoferowania. Chyba, że jest się imperialistycznym władcą pragnącym błogosławieństwa od samego władcy dominacji. Jego obszar Piekła to Lazurytowe Kamieniołomy, będące wiecznie rozrastającym się obozem przymusowej pracy, w którym opanowane przez mroczną moc Lamona Galgratha dusze śmiertelników nieustannie budują pomniki i fortece ku czci swojego pana.

    Salabad
    Antithesis Divina

    Niemalże w każdym przypadku utożsamiany z biblijnym Szatanem, Książe Demonów strącony do Piekła jako trzeci, tuż po trzeci. Tak jak Lamon Galgrath, rzekomy brat Xandara. Pod jego opieką znajdują się katastrofy naturalne, krwawe rewolucje, morderstwo w nienawiści, bunt przeciwko obecnemu porządkowi, a także żywioł ognia. Z wzajemnością darzy śmiertelników antypatią. Rezyduje w rejonie Piekła popularnie nazywanym Dziewiątym Krągiem, choć rzeczywiście nazywającym się Spopielone Pustkowia. Jego małżonka to Lilith, pierwsza żona biblijnego Adama. Według pradawnych podań, dzierży miecz powstały z zaburzenia porządku naturalnego, który powstał, gdy dokonane zostało pierwsze morderstwo jednej istoty świadomej przez drugą istotę świadomą, przez niektórych utożsamiane z zabiciem Abla przez Kaina.
    text alternatywny

    Ludavadivi
    Antithesis Divina

    Znany również jako Pan Hazardu, Wielki Krętacz, Negocjator oraz Sprzedajec. To on szepcze do ucha hazardzistom, by wrzucili jeszcze jedną monetę i zagrali kolejną partię pokera w kasynie. To on motywuje, by kupić jeszcze jedną parę butów, których nigdy się nie założy. On tłumi sumienia biznesmenów, namawiając do przekrętych. To on Jak można się domyśleć, patronuje takim dziedzinom jak hazard, handel, korupcja, wyzysk i bogactwo. Osoby przyzywające, zazwyczaj chcą dokonać z nim wymiany lub handlu. Jego asortyment jest naprawdę wielki. Może zaoferować ci bogactwo, urodę, powodzenie, spełnienie marzeń, rozwój biznesu, potężny przedmiot… Ale wszystko ma swoją cenę, a to by było dla niego bardzo niekorzystne, gdyby rozdawał dary na prawo i lewe. Handel z nim prawie zawsze albo ma mroczny zwrot akcji albo zostaje wykonany tak, żeby jak najbardziej pokrzywdzić śmiertelnika, przy jednoczesnym zgadzaniu się z podpisaną umowa. Przykład? On ci oferuje wieczną młodość w zamian za “jeden dzień z twojego życia”, a on ci zabiera dzień twoich urodzin, więc po prostu znikasz. Cóż… Coś czego nie ma się nie starzeje, prawda? Warto również wspomnieć o klasycznych dżinowskich złośliwościach w interpretacji życzenia. Ty chcesz skakać wysoko, to on cię zmienia w żabę. Istnieją również dożywotnie umowy gwarantujące piękno i bogactwo, lecz kosztujące sprzedanie swojej duszy jako waluty. Ale co najważniejsze - umowy z nim da się odkręcić poza trzema zasadami. Żeby to zrobić, trzeba go oszukać, aby wypowiedział swoje imię od tyłu. Drugą jego słabością poza tym są kontrakty tak głupie, że nie da się wymyśleć efektu ubocznego albo złośliwości związanej z niedoprecyzowaniem. Ot, chociażby… Życzenie sobie, żeby kozy przestały istnieć. Trzeci, godny podziwu sposób, to oszukanie samego Sprzedajca - przekonanie go do spełnienia życzenia, które na dłuższą metę zacznie łamać ustawione przez Bogów Eteru zasady, co zmusi go do całkowitego wycofania się ze swoich obietnic oraz kontraktów. Technicznie rzecz biorąc to oczywiste, że zostanie się oszukanym prędze czy później po podpisaniu cyrografu z nim, a mimo to, niektórzy się wciąż na to nabierają. Cóż, tonący brzytwy się chwyta.
    text alternatywny

    Ka’arnan
    Antithesis Divina

    Ka’arnan, co w języku demonów oznacza ,Matkę tego, co śmiertelne", to jeden z wielu Lordów Demonów zamieszkujących i rządzących niepodzielnie własnym fragmentem wymiaru piekelnego, który jednak w niektórych wymyka się pozorom i ogólnym sądom na temat tego rodzaju bytów. Ta istota przyjmująca postać drzewnego bytu o formie budzącej skojarzenia z samicami istot rozumnych, takich jak ludzie czy elfy, nie tylko jest uznawana przez uczonych nie tylko za najstarszego, ale też jednego z najpotężniejszych i najgroźniejszych dla Ziemi Demonów. Jest to bezpośrednio związane z elementem egzystencji, jaki reprezentuję: naturę, przyrodę i prawa nimi rządzące. Jak zmienny acz w szerszej perspektywie, stabilny potrafi być cykl natury, taka również jest właśnie Ka’arnan. Dlatego też czczona jest i objawia się powszechnie zarówno jako troskliwa rodzicielka pragnąca wyłącznie dobra dla swoich ,dzieci": roślin i zwierząt, jak i jako surowa, acz sprawiedliwa matrona wymuszająca od wszystkich, bez wyjątku, adaptację do nie zawsze sprawiedliwych zasad doboru naturalnego i walki o byt, nad którymi sprawuje pieczę.
    Mimo faktu, że miejscem jej stałej rezydencji jest znajdujący się w Piekle Nûrn Ferf (Pierwotny Gaj), to jej ,aspekty", służące także za jedyny sposób przywołania ją do materialnego świata, można znaleźć wszędzie na Ziemi. Najczęściej objawiają się poprzez sarożytneo drzewa i wiekowe puszcze, ale także tajemnicze źródła czy skały, które ludzie i inne istoty rozumne od zarania dziejów darzyły instynktowną, pierwotną czcią, tworząc z nich obiekty religijne. Zdaniem bogoznawców, jest to jedna z wielu realnych manifestacji mocy Matki, od której woli zależy, jakie będzie środowisko naturalne dla jego mieszkańców.

    Meala
    Antithesis Divina

    Obrzydliwa w swoim pięknie, piękna w swojej obrzydliwości - niemal wszystkie istoty, nieważne czy śmiertelne lub niematerialne, zgadzają się z tymi słowami z pradawnych, dunmerskich legend opisującą Mealę - władczynię grzechu i zarazy, czyste uosobienie entropii, rozkładu i specyficznie pojmowanego życia, rozumianego jako cykl istnienia i nieistnienia, powstania i rozpadu. Pełni jedną z głównych, znaczących ról w wierzeniach Mrocznych Elfów jako jedna z członkiń Trójcy, wraz z Azrą, panią Słońca i Księżyca, oraz Boerją, władczynią intryg. Mimo tak ważnej roli oraz, jeśli wierzyć legendom, łagodnemu usposobieniu zatroskanej matki, nie jest jednak przez samych wyznawców darzona specjalnym uwielbieniem, zamiast tego ciesząc się ponurym szacunkiem, wynikającym z prostego faktu, że swoim istnieniem reprezentuje to, czego każdy śmiertelnik chce uniknąć - chorobę i cierpienie, które dla niej samej są źródłem siły, a tym samym pozycji na wiecznie ahających się szalach demomicznych wpływów w Piekle.
    text alternatywny

    Azra
    Peccatum Originale

    Mimo tego, że rzekomo jest “córką” Salabda, w niczym nie przypomina swojego “ojca”. Wieki temu wyprowadziła 4 Rody Leśnych Elfów z ich puszczy, prowadząc ich do swego rodzaju Ziem Obiecanych, którymi okazały się Ameryka Południowa oraz Australia. 1 Ród udał się do Australii, a pozostałe 3 do Ameryki Południowej. Od tej pory stała się ich główną duchową opiekunką oraz wyjątkowo specyficzną matką. Opiekuje się nie tylko dobrobytem Mrocznych Elfów, lecz także słońcem, księżycem oraz ich cyklami. Według amdirskich teologów posiada 3 postacie, utożsamiane z brzaskiem, południem oraz zmierzchem. Pierwsza z nich to dobrze znana Azra-Matka, opiekująca się wszystkimi Mrocznymi Elfami jak własnymi dziećmi, doradzająca w trudnych chwilach oraz wyrozumiała. Na malowidłach przedstawiana jako Mroczna Elfka w skromnych szatach. Druga forma to Azra-Królowa. To jej rady pragnęli i pragną królowie amdirscy przed podjęciem najważniejszych decyzji w państwie, takich jak chociażby wypowiedzenie wojny. Wciąż kocha swoich podopiecznych, lecz okazuje to w oschły sposób, często rzucając lakoniczne porady, oczekując od otrzymujących je królów samodzielnej interpretacji. Przedstawiana jako w połowie Leśna Elfka, w połowie Mroczna Elfka, nosząca wymyślną, królewską szatę, nosząc na głowie przyozdobioną szmaragdami koronę. Trzecia forma, najmniej popularna, to Azra-Wojowniczka. Doradza Amdirom w czasie wojny, dając błogosławieństwo wojom idącym w bój, naprowadzając strategów na prawidłowy tok myślenia oraz nakłaniając podświadomość ludu do rewolucji, gdy do władzy dochodzi despota. Na wizerunkach jest muskularną, wysoką Leśną Elfką w złotej zbroi płytowej, z masywnym mieczem podobnym do zweihandera na plecach. Azra mieszka w obszarze Piekła zwanym Międzyświtem.

    Boerja
    Antithesis Divina

    Patronka zdrad, intryg, manipulacji oraz morderstw dla zysku. Najmniej “lubiana” ze wzystkich człokiń Trójcy z religi Amdirów. Zwracają się do niej w modlitwie osoby zdesperowane, zbyt daleko posunięte w swoich działaniach, by mogła im pomoc Meala lub Azra. Amdirom odpowiednie zdeterminowanym może zesłać we śnie plan idealnej intrygi, by osiągnąć swój cel lub w dramatycznym momencie szepnie do ucha kłamstwo, które pomoże bez problemu przynajmniej tymczasowo wycofać się z tarapatów. Odpowiednio oddanych wyznawców jej oraz jej wartości może obdarzyć wizytą od członka jej tajnego kultu, który tak długo jak chodzi o morderstwo dla zysku, może pozbawić życia dowolną osobę wskazaną przez wybrańca.

    Sirin i Rokitnik
    Peccatum Originale

    Jest to potomstwo Lorda Demonów Leszego oraz nieznanej Demonicy. Rokitnik to opiekun bardziej strategicznej strony łowów, a także bezkrwawego doceniania przyrody, podczas gdy Sirin czerpie siłę z czystej ekstazy oraz adrenaliny odczuwanej przez łowców na polowaniu. Według mitów wiecznie konkurują między sobą o uwagę ojca, wykłócając się o to, czy w polowaniu ważniejsze jest ostrożne planowanie oraz zastawianie pułapek, czy działanie pod wpływem pierwotnych instynktów.

    Insabedo
    Peccatum Originale
    Istota “patronująca” wszelkiego rodzaju zaburzeniom i chorobom psychicznym, ale także absurdowi i abstrakcji samej w sobie. Im dłużej jego kultyści go wyznają, tym więcej otrzymują od swojego pana chorób psychicznych, będąc przekonani jedynie co do tego, że ich władca zesłał na nich możliwość postrzegania takim, jaki jest naprawdę. Gdyby istniała miara moralności pod postacią poziomej linii, on by się na niej znajdował w trzeciowymiarowej linii na górze. Nie da się przewidzieć jego akcji ani zamiarów, gdyż właściwie podstawą jego istnienia jest groteska oraz nieprzewidywalne, nie mające często żadnych podstaw zachowania. Oddawanie mu czci jest potępiane, gdyż często doprowadza do tragedii. Wielu artystów pragnąc dodatkowego “doppingu” dla swojej wyobraźni zwróciło się do niego z prośbą o pomoc, niejednokrotnie kończąc z szyją w pętli.

    Armomniusz
    (?)
    Dość specyficzny Książę Piekielny, gdyż nie powstał ani jako później wygnane Bóstwo Eteru, ani nie został stworzony później przez owe Bóstwa jako swoje potomstwo. Gdy na świecie doszło do rewolucji przemysłowej, w materii Eteru powstało pewne zaburzenie. Kolektyw myśli milionów śmiertelników, ich odkryć, poczynań oraz zmiany w stylu życia doprowadził do powstania w Piekle czegoś zupełnie nowego - “narodzin” patrona technologii, rozwoju technologicznego oraz przemysłu szeroko pojętego. Tak właśnie powstał Armomniusz, byt wyjątkowy, gdyż w trakcie znanej istotom śmiertelnej nie narodził się ani z Demonów Piekła, ani Bóstw Eteru, lecz czystego Eteru, wykreowany przez kolektyw umysłów śmiertelników oraz ich myśli. Zagorzały wróg Ka’arnan, lecz “przyjaciel” Salabada, z którym łączy go właściwie jedna rzecz - rewolucja. Salabad jest w końcu panem wszystkich rewolucji, podczas gdy Armomniusz zrodził się z rewolucji przemysłowej.

    Ka’arnan
    Antithesis Divina

    Ka’arnan, co w języku demonów oznacza ,Matkę tego, co śmiertelne", to jeden z wielu Lordów Demonów zamieszkujących i rządzących niepodzielnie własnym fragmentem wymiaru piekelnego, który jednak w niektórych wymyka się pozorom i ogólnym sądom na temat tego rodzaju bytów. Ta istota przyjmująca postać drzewnego bytu o formie budzącej skojarzenia z samicami istot rozumnych, takich jak ludzie czy elfy, nie tylko jest uznawana przez uczonych nie tylko za najstarszego, ale też jednego z najpotężniejszych i najgroźniejszych dla Ziemi Demonów. Jest to bezpośrednio związane z elementem egzystencji, jaki reprezentuję: naturę, przyrodę i prawa nimi rządzące. Jak zmienny acz w szerszej perspektywie, stabilny potrafi być cykl natury, taka również jest właśnie Ka’arnan. Dlatego też czczona jest i objawia się powszechnie zarówno jako troskliwa rodzicielka pragnąca wyłącznie dobra dla swoich ,dzieci": roślin i zwierząt, jak i jako surowa, acz sprawiedliwa matrona wymuszająca od wszystkich, bez wyjątku, adaptację do nie zawsze sprawiedliwych zasad doboru naturalnego i walki o byt, nad którymi sprawuje pieczę.
    Mimo faktu, że miejscem jej stałej rezydencji jest znajdujący się w Piekle Nûrn Ferf (Pierwotny Gaj), to jej ,aspekty", służące także za jedyny sposób przywołania ją do materialnego świata, można znaleźć wszędzie na Ziemi. Najczęściej objawiają się poprzez sarożytnego drzewa i wiekowe puszcze, ale także tajemnicze źródła czy skały, które ludzie i inne istoty rozumne od zarania dziejów darzyły instynktowną, pierwotną czcią, tworząc z nich obiekty religijne. Zdaniem bogoznawców, jest to jedna z wielu realnych manifestacji mocy Matki, od której woli zależy, jakie będzie środowisko naturalne dla jego mieszkańców.


  • Mistrz Gry

    Książęta Demonów/Generałowie Piekła/Czempioni Lordów Demonów
    Jak już zostało wcześniej wspomniane, Lordowie Demonów poza szczególnymi przypadkami nie mogą opuszczać Piekła. Właśnie dlatego starają się choć minimalnie obejść te ograniczenia, spełniając swoje cele oraz przekazując wyznawcom wiadomości za pośrednictwem Książąt Demonów. Są to wyjątkowe jednostki wybrane spośród śmiertelników, które całe swoje życia poświęcają służbie określonemu Lordowi Demonów. Posiadają niezwykłą potęgę, gdyż ich władcy dają im cząstkę swojej własnej mocy. W większości przypadków mogą swobodnie przechodzić między Piekłem, a Ziemią za pomocą odpowiedniego rytuału. Zależnie od Demona, można rozróżnić zarówno pojedynczych Czempionów, jak i zbiorowych Czempionów.

    (Opisy Czempionów i kolejni Czempioni - Work in Progress)
    Dracula Vlad Ţepeş - Czempion Lamona Galgratha
    Znany również jako Wład III Palownik, najprawdopodobniej najbardziej znany wampir w historii, znany ze swojej brutalności nawet za czasów śmiertelnego życia jako hospodar wołoski. Dzięki czynom dziś wręcz legendarnym, takim jak nabijanie swoich przeciwników na pal, udało mu się przykuć uwagę Lorda Demonów Lemona Galgratha, który ujrzał w nim potencjał do bycia czempionem godnym swojego tytułu. Skuszony wiecznym życiem. Dokładniej mówiąc, ofertę oraz ją przyjął w czasie swojego czternastoletniego wygnania. Wtedy właśnie narodziła się legenda hrabii Dracula, obecnie najpotężniejszego znanego wampira. Choć nie widziano go w świecie śmiertelnych od ponad 70 lat, istniejące podania opisują go jako niesamowicie rosłego mężczyznę o bladej skórze, z ostrymi rysami twarzy i zarostem, posiadającym włosy koloru kruczoczarnego lub siwego. Określa się go jako potężnego czarownika, który potrafi zsyłać na ziemię deszcze meteorytów, posilać się nie tylko krwią, ale także duszami, a także za pośrednictwem swojego pana przyzywać demony prosto z samego Piekła. Niestety, nie istnieje wiele rzetelnych źródeł informacji na temat tego Czempiona, gdyż zdecydowana większość osób, która go spotkała z bliska nie przeżywała zbyt długo. Trudno w tym przypadku rozróżnić prawdę od bzdur szalonych czarowników pod wpływem środków psychotropowych, lecz magowie twierdzący, że posiadają wizje z samego Piekła podają, że Vlada nie ma na Ziemi od ponad 70 lat, ponieważ od właśnie tak długiego czasu siedzi w swoim zamku w samych czeluściach Piekła, pracując nad technologią, której nie widziały nawet najgenialniejsze Krasnoludy i Wężoludy.

    Księżycowy Krzyżowiec - Czempion Azry
    Najprawdopodobniej najbardziej znany szerszemu społeczeństwu Czempion, jako jeden z nielicznych pokazujący się publicznie. Mimo tej jawności, cała jego osoba wciąż jest owiana tajemnicą. Nikt poza najpewniej samą Azrą nie ma pojęcia, kim jest ten osobnik, w bezpośredni sposób przekazujący niezadowolenie swojej pani najwyższym dostojnikom kościelnym, gdy zajdzie taka potrzeba. Gdy nie robi tego, zazwyczaj pełni rolę dowódcy ochrony na najważniejszych uroczystościach Mrocznych Elfów, na których znajdują się najwyżsi rangą kapłani. Choć nie wykazuje żadnych magicznych zdolności, nagrania z jego osobą w akcji pokazują, że posiada dość bogaty arsenał zaklętych przedmiotów, a do tego porusza się z nadludzką prędkością, co stało się powodem stworzenia dość dużej ilości teorii, jakoby był Mutantem. Wiadomo również, że żyje zdecydowanie dłużej niż przeciętny człowiek, gdyż udokumentowana jest jego obecność już od ponad 300 lat. Jednakże, przez zawsze obecną maskę na twarzy oraz strój zakrywający całe ciało, równie możliwe jest to, że wiele osób nosiło tytuł Księżycowego Krzyżowca. Jak zostało wspomniane, żyje więcej niż przeciętny człowiek. Tak, jest on człowiekiem. To jedna z niewielu pewnych informacji o nim. Znajduje się nawet w świętych księgach Dunmerów, mówiących, że Czempion ich pani nie będzie należał do jej ludu, by patrzeć przez pryzmat jak największego obiektywizmu.
    Kain - Czempion Salabada
    Piątka - Czempioni Xandara
    Ioerweth - Czempion Karnan
    Dziki Gon - Czempioni Leszego


Log in to reply