Państwa - Wojskowe Przymierze Zachodnioveleradzkie


  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    Militaire Zethwest Velerad Aufgern

    Frakcja opozycyjna Panveleradzkiemu Związkowi Wszechimperialnemu. Powstała krótko po rozpoczęciu wojny w 1914 roku. Została ona stworzona 22 Czerwca 1914 roku po dołączeniu do wojny po stronie Belgavaru Zilean i Euxperii. Początkowo nosiła nazwę “Trójprzymierze Zachodnioveleradzkie”, ale zmieniła się ona wraz z dołączeniem Anschreitu do wojny 11 Lipca 1914 roku. Nazwa w obecnej formie weszła do użycia 15 Lipca 1914. WPZ ma na celu obrony zachodniej części kontynentu przed imperialistycznym zalewem, a także przy odrobinie szczęścia zlikwidowania ekspansywnego tytana, jakim właśnie jest Imperium lub chociaż sprawienia, że połamie sobie na nich zęby i odechce mu się dalszego realizowania założeń imperializmu. Państwa członkowskie Przymierza różnią się od siebie diametralnie i są w nim tak naprawdę tylko z powodu agresji ze strony Imperium, bo za sobą nie przepadają. W 1914 roku Belgavar i Euxperia popisały się kompletnym nieprzygotowaniem do wojny chaotycznej z Imperium, co wymagało podjęcia dużych kroków w celu reformacji armii, które w porównaniu do reform Anschreitu i Zilean są wręcz gigantyczne. Po prawie półrocznym zawieszeniu broni, Imperium, po wielu dużych sukcesach w 1914 roku starło się z równym przeciwnikiem, a ich sukcesy były często okupowane dużymi stratami. W 1915 roku na froncie w Zachodnim Veleradzie walczy 70 milionów żołnierzy, czego prawie 40 należy do Przymierza. W plakatach propagandowych Imperium państwa zachodniego Veleradu przedstawiane były jako słaby pies, którego wystarczyło jedynie kopnąć, aby ten ugiął się pod ich mityczną siłą i stał się bardziej otwarty na możliwe pertraktacje. Pod koniec Czerwca 1915 roku wygląda na to, że pies nie jest słaby i boleśnie ugryzł nogę, która jeszcze przed chwilą go kopnęła…


  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    STARA, PROWIZORYCZNA WERSJA, CZYTASZ NA WŁASNE RYZYKO

    Cesarstwo Anschreitu

    Ideologia panująca: Monarchia konstytucyjna
    Obecna głowa państwa: Cesarz Karl III
    Oficjalna data założenia państwa: 1787
    Waluta: Marki anschreickie
    Liczba ludności: 480 milionów;
    - 410 milionów ludzi,
    - 70 milionów Anteinthów.
    Religie w państwie: Wehryzm (73,8%),
    - Inneryzm (25,2%),
    - Reityzm (1%).
    Charakter państwa: Militarystyczny.
    Gospodarka: Przemysł i gospodarka wojenna.
    Stolica: Kreindorff
    Historia:
    Schyłek XIX wieku nie okazał się dla Anschreitu być rzeczą najmilszą - prężnie rozwijający się ksenofobiczny ruch apostalistyczny, kryzys ekonomiczny oraz niepokoje na granicy Passerone popchnęły ten kraj w stan desperacji. Krach finansowy i afera Rintona w 1883 roku dłużyła się aż przez pięć lat, powodując zubożenie społeczeństwa i spowolnienie niegdyś prędkiego przemysłu wojennego tego państwa, jednakże najgorszy w skutkach okazał się Anton Meckter i jego wzbudzająca kontrowersje partia apostalistyczna.

    W latach swojego istnienia, 1868-1892 dopuszczała się do licznych linczów na anteinthcką część społeczeństwa, którą to Meckter uważał za pasożyty, które w swojej historii wielokrotnie pokazały, że jedyne, co mogą przynieść, to śmierć. Lata 1886-1891 należały do najkrwawszych, ponieważ ich poparcie urosło na tyle, że rozpoczęły się krwawe demonstracje, a także utworzono apostalistyczne obwody nielegalnej milicji, która zajmowała się niczym innym jak dręczeniem Anteinthów i dopuszczaniem się na nich krwawych mordów, z którymi przez długi czas nikt nie był w stanie nic zrobić z powodu korupcji w systemie karnym. W końcu, w Sierpniu 1891 roku, wybuchła wojna domowa na południu Anschreitu. Bojówki apostalistyczne przejęły kontrolę nad trzema regionami i wykorzystując fakt powolnej mobilizacji armii narodowej, osiągnęły kilka znaczących zwycięstw.

    Wraz z eskalacją wojny, apostaliści zaczęli przegrywać. Mieli okrojone zasoby ludzkie, a ich opresyjny system rządów nie gromadził zbyt wielu zwolenników, ponieważ sprzeciwiał się także ustawie egalitarnej, która ponad dwieście lat temu przyznała kobietom równe prawa i kompletnie zrównała je z mężczyznami. Armia narodowa górowała nad apostalistami liczbą i jakością sprzętu, wyposażeniem, a także zasobami ludzkimi i wyszkoleniem - w końcu nawet i kobiety mogły dołączać do armii, a znany w Veleradzie anschreicki dryl zapewniał wysoki poziom wyszkolenia, który z kolei odznaczał się ich skutecznością w walce. W końcu, w Styczniu 1892 roku, wojska rządowe wdarły się do głównej kwatery apostalistów i aresztowały wszystkich działaczy, z Meckterem włącznie. Po kilku dniach Meckter razem z 19 innymi działaczami apostalistycznymi został rozstrzelany pod murem gmachu, w którym to mieli swoją siedzibę. Po sześciu miesiącach wojna się skończyła, ale pociągnęła za sobą 40 tysięcy zabitych i rannych, a także 70 tysięcy poszkodowanych cywilów. Straty po stronie rządu wyniosły 7376 żołnierzy, z czego 1272 było ofiarami śmiertelnymi. Straty apostalistów ocenia się natomiast na 33300-35000 zabitych, rannych, zaginionych i jeńców wojennych.

    Wojna domowa pociągnęła za sobą wiele nieprzyjemnych skutków - Antenthowie, w obawie przed kolejnymi opresjami i możliwością zwycięstwa zatwardziałych rasistów, zaczęli uciekać z państwa. Ocenia się, że w wyniku polityki i zagrożenia ze strony partii Mecktera z państwa zniknęło około 135 tysięcy przedstawicieli tej rasy. Po wojnie doszło do kolejnego kryzysu, który na szczęście udało się szybko zażegnać. Nie było to jednak końcem problemów. W 1895 roku doszło do ogólnych niepokojów na pograniczu Południowego Passerone z Północnym. Obywatele przypomnieli sobie dawne krzywdy i powstała możliwość kompletnej aneksji południowej prowincji przez Anschreit lub północnej przez Euxperię, ale na koniec końców nic z tego nie wynikło, a Passerone wciąż pozostało rozcięte na pół.

    W międzyczasie w Belgavarze doszło do zamachu stanu, w wyniku którego monarchia upadła i została zastąpiona reżimem apostalistycznym. Anschreit był zaniepokojony tym faktem, wszak obecna głowa nowego państwa apostalistycznego orzekła, że jej celem będzie podążanie drogą Mecktera, w wyniku czego Anschreit był zagrożony najazdem, tym razem ze strony północnego sąsiada. W 1895 roku Apostalistyczny Związek Belgavarski zaatakował północną granicę, doprowadzając do kolejnej wojny. Dotkniętemu kryzysem wojsku udało się jednak obronić, a AZB musiało odpuścić dalszą wojnę, wszak zostali drugi raz zaatakowani przez Imperium, co doprowadziło do drugiego rozbioru.

    Po wojnie belgavarsko-anschreickiej w 1895 roku, państwo starało się utrzymywać dobre stosunki z tytanem ze wschodu. W końcu to obecny imperator oświadczył krucjatę przeciwko zbrodniczemu reżimowi, jakim to właśnie jest apostalizm i przyczynił się do szybszego zakończenia wojny, z której mimo wszystko Anschreit wyszedł na straty, ponieważ nic z niej nie zyskali. Po latach proimperialistycznej polityki państwa te zaczęły się nawet lubić, a imperializm zaczął zdobywać więcej sympatyków. W 1907 roku doszło nawet do ogólnokrajowego referendum, na mocy którego III Konstytucyjna Monarchia Anschreitu miała zamienić się w niepodległą Imperialistyczną Federację Anschreitu, ale obywatele postanowili pozostać przy swoich własnych racjach i z referendum nic nie wyszło. W końcu liczba imperialistycznych sympatyków zaczęła maleć.

    1907 to także rok restrukturyzacji anschreickiego przemysłu cywilnego i militarnego, tzw. “przemysłowy renesans” przyczynił się do ogłoszenia koncernu Lammera jako czołowego producenta broni i wyposażenia piechoty, a także do powstania nowych koncernów, z których można wyróżnić zajmującego się artylerią i bronią wsparcia koncernem NVK, lotnictwem Hunderfa czy pojazdami wojskowymi Lehtera. W wyniku tej restrukturyzacji państwo stało się bogatsze, a armia ponownie zaczęła być uważana za najlepszą na świecie. Do 1914 roku życie w Anschreicie było spokojne.

    W końcu, 16 Czerwca 1914 roku, Imperium wypowiedziało wojnę II Monarchii Belgavarskiej, która po trzech rozbiorach i ośmioletnim reżimie apostalistycznym stała się cieniem własnej potęgi. Imperium już nie było anschreickim wybawcą na białym koniu, przynoszącym wolność, a potwornym agresorem. Oficjalnie Anschreit przystąpił do wojny dopiero 4 Lipca 1914 roku, gdzie niemal od razu przerzucił armię do euxperskiej Romandii i do Belgavaru, ponieważ Anschreit nie posiadał żadnej granicy lądowej z Imperium. Anschreitowie zasłynęli swoim uporem i wyszkoleniem w czasie bitwy o romandyjskie Zagłębie Fourtou, a także w dwóch oblężeniach belgavarskiego Rijhes, w których to Imperialiści ponosili niesłychanie duże straty, ponieważ ich armia w końcu spotkała kogoś równego sobie. Do zaprzestania walk w Październiku 1914 roku armia Anschreitu poniosła najmniejsze straty z całej antyimperialistycznej frakcji.

    Sześciomiesięczny rozejm świąteczny rozkwitł w rozwój przemysłu wojskowego. Projektantka Catherine Verazhek zaproponowała nowe kroje mundurowe dla armii, z których pozbyto rzucających się w oczy kolorowych oznaczeń przynależności dywizjonalnej na mundurze i zastąpiono je przypinanymi klamrami na kołnierz z symbolem dywizji. Mundur uległ także lekkiemu przyciemnieniu, a czarne skórzane buty do kolan zostały we większości zastąpione eleganckimi czarnymi trzewikami i owijaczami. Poprzednie obuwie zostało zarezerwowane dla oficerów i jednostek specjalnych. Poza nowymi krojami mundurów i zluzowaniem zasady umundurowania, pojawił się także rewolucyjny hełm piechoty - Stahlhelm M15, a także ręczne ładunki wybuchowe, nowe taktyki armijne, prototypowa broń i nowe, świeżo zwerbowane dywizje, wszak w czasie rozejmu świątecznego ogłoszono stan wyjątkowy, ale bez poboru. Za pomocą patriotycznych kwestii i odniesienia do silnego związania z państwem aparatowi rekrutacyjnemu udało się do kontynuacji walki w Marcu 1915 roku zwerbować 9,5 miliona nowych żołnierzy z ponad 450-milionowej ludności.

    W Marcu 1915 roku armia anschreicka była w stanie mierzyć się z 18-milionowym Zachodnim Frontem Imperialnym i 12-milionowym Frontem Pomniejszym, a także bez pomocy sojuszników wygrywać cięższe bitwy. Anschreit to zdecydowanie najsilniejszy przeciwnik z jakim musi mierzyć się Imperium.

    W końcu jednak dobra passa musiała się skończyć. W Kwietniu 1915 roku doszło do III Oblężenia Rijhes, które mimo uporu Anschreitów i Belgavarczyków zakończyło się porażką, a miasto upadło. Imperium musiało zapłacić ogromną cenę za zajęcie miasta, ale jeszcze większą musiało zapłacić Przymierze - 4 Czerwca na froncie pojawiła się jedna z pierwszych dywizji nowopowstałego WKDB, która do stłamszenia uporu obrońców wykorzystała broń chemiczno-biologiczną, którą był redaryt. Na awangardę okopów wystrzelono około stu pocisków z koszmarnym gazem i niemal cała awangarda okopów zamieniła się w krwawiących - bezmyślne, agresywne bestie, dla których jedyną miarą sukcesu jest zdobywanie coraz większej ilości krwi, którą piją i wykorzystują do mutacji. Miasto próbowało się bronić, ale ostatecznie to WKDB było górą. 9 Czerwca imperialna flaga załopotała nad miastem.

    Euxperczycy wycofują się powoli z Romandii, obronili Bellewarde kosztem północy regionu, w wyniku czego odsłonili anschreickie Północne Passerone, którego awangardą jest stosunkowo nieduży rejon Deravierres, w którym to 14 Czerwca doszło do pierwszych starć. XX Front Imperialistyczny pod wodzą Wilhelma ver Vanderheiffa wraz z budzącymi grozę dywizjami WKDB prze coraz bardziej do przodu, a operacja “Rozłam” trwa w najlepsze. 10,5 milionowa armia stawia im jednak opór, z walk w Deravierres najbardziej wyróżniły się dwie dywizje - 97 Dywizja Szturmowa “Deithstormer” i 302 Dywizja Piechoty “Frigide Arferberg”. Młodzi mężczyźni i kobiety za wszelką cenę starają się nie przepuścić imperialnej nawały poza Deravierres, płacąc przy tym największą cenę, jaką jest właśnie ich życie. Północne Passerone ocieka ludzką krwią, a wojna chaotyczna rozszalała się tam na dobre. Przyszłość maluje się w szarych barwach, a ludzie są coraz bardziej świadomi piekła rozgrywającego się wokół, co wpływa negatywnie na ich zadowolenie. Czy Anschreitowi uda się zachować niepodległość i zatrzymać imperialną nawałnicę, zmierzającą prosto do wybrzeża?


  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    This post is deleted!

  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    This post is deleted!

  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    This post is deleted!

  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    II Monarchia Belgavaru

    Ustrój: Monarchia Parlamentarna.
    Oficjalna Głowa Państwa: Bastien Fourre, przez państwo mianowany Bastien III, Rada Zgromadzenia Obywatelskiego.
    Stolica: Mortequois.
    Waluta: Kwerymonty.
    Liczba ludności: 80 milionów;
    - 65 milionów ludzi,
    - 15 milionów Anteinthów.
    Jednostka administracyjna: Riomwiraty.
    Religie:
    - Wehryzm - 70%,
    - Reityzm - 23%,
    - Inneryzm - 7%.
    Języki urzędowe: Dualny, zjednoczony.
    Główne gałęzie gospodarki: Rolnictwo, przemysł budowlany, przemysł zbrojeniowy.
    Rozmiar armii: 1,5 miliona;
    - 300 tysięcy frontowców,
    - 500 tysięcy wojsk drugiego rzutu,
    - 700 tysięcy rezerwistów.
    Przyczyny udziału w wojnie:

    • Obrona niepodległości,
    • Chęć odzyskania utraconych ziem na wschodzie,
    • Założenia Sojuszu Dualistycznego,
    • Wzmocnienie pozycji na kontynencie.

    Historia od roku 1890:

    Upadek orła północy (1891)​

    WIP

    Teatr tragedii (1891-1897)​

    WIP

    Bezkrólewie (1897-1898)​

    WIP

    Jak feniks z popiołów (1898-1903)​

    WIP

    Sojusz Dualistyczny (1903-1913)

    WIP

    Przebudzenie Wschodniego Monstrum (1913-1914)​

    WIP

    Na barykady! (1914)​

    WIP

    Do ostatniej kropli krwi, do ostatniego żołnierza (1915)​

    WIP


  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    Cesarstwo Anschreitu

    Ustrój: Monarchia parlamentarna.
    Oficjalna głowa państwa: Cesarz Karl III i Parlament Narodowy.
    Stolica: Kreindorff.
    Waluta: Marki anschreickie.
    Liczba ludności: 580 milionów;
    - 380 milionów ludzi,
    - 200 milionów Anteinthów.
    Jednostka administracyjna: Księstwo.
    Religie:
    - 85% - Wehryzm,
    - 10% - Reityzm,
    - 5% - Inneryzm.
    Języki urzędowe: Zjednoczony, anschreicki.
    Główne gałęzie gospodarki: Przemysł wojskowy, przemysł ciężki, usługi, przemysł chemiczny.
    Rozmiar armii: 11 milionów;
    - 5 milionów frontowców,
    - 2 miliony rezerw szybkiego rzutu,
    - 4 miliony rezerwistów.
    Główne powody uczestnictwa w wojnie:

    • Prewencja,
    • Prawdopodobne zagrożenie ze strony Euxperii, która wymusiła jego interwencję,
    • Odbudowanie dawnej pozycji międzynarodowej,
    • Odzyskanie ziem utraconych na rzecz Euxperii na koniec wojny, pomagając jej wygrać w wojnie, zrzekając się praw do podbitych ziem Imperium i dawnych kolonii.

    Historia od 1890 roku:

    Masa krytyczna (1890)

    WIP

    Siewcy zarazy(1891-1892)

    WIP

    Słońce wyłania się zza chmur (1892-1895)

    WIP

    Północny wirus (1895)

    WIP

    Obrońcy ojczyzny (1895-1897)

    WIP

    Jak mysz pod miotłą (1897-1904)

    WIP

    Fioletowy przypływ (1905-1906)

    WIP

    Korzenie stagnacji (1907-1909)

    WIP

    Rozwój osobisty (1909-1913)

    WIP

    Zachwiana równowaga (1913-1914)

    WIP

    W wir (1914)

    WIP

    Nie ustąpimy, nie ustąpimy nawet na krok (1915)

    WIP


Log in to reply