Państwa - Panveleradzki Związek Wszechimperialny


  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    Panvelerad Leibstand Emperaat Freikont

    Utworzony w 1879 roku przez Imperium Panveleradzkie sojusz państw, w których dominuje imperializm. Prawie 1/4 całej frakcji zajmują utworzone przez Imperium marionetki na podbitych ziemiach, które, zaślepione wizją imperialnej wolności i emancypacji względem innych podbitych ziem, będą walczyć za swojego suwerena do samego końca. Zadaniem PZW było zrzeszenie wszystkich Imperialistów i przedstawienia im swoich celów, które narody o tym ustroju politycznym mogły wykonywać razem, powiększając zasięg swoich wpływów. Nie kryją, że ich celem jest rozprzestrzenienie tej doktryny na cały świat, a przynajmniej tak sądzą państwa członkowskie. Imperium chce zdominować cały świat albo militarnie, albo gospodarczo, zmuszając państwa starego ładu do uzależnienia się od nich, powoli przejmując nad nimi kontrolę. W przypadku wojny w Veleradzie Zachodnim, Imperialistom chodzi także o zemstę za haniebny traktat w Caigllaires z 1875 roku, który prawie doprowadził do upadku państwa imperialnego i skazał miliony ludzi na cierpienie. Imperialiści zbyt długo dawali sobą pomiatać zramolałym państwom zachodnim, zbyt długo dawali sobą gardzić, zbyt długo dawali się opluwać. Teraz nadszedł czas zemsty. Teraz jest już tylko kwestią czasu, aż imperialne proporce zawisną nad Kreindorffem, Chattaile i Mortequois! Era burżuazji i paniczyków przemija na naszych oczach, zwolennicy starego ładu zostaną poniesieni na bagnetach! Dalej, towarzysze! Za Imperatora!


  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    STARA, PROWIZORYCZNA WERSJA, CZYTASZ NA WŁASNE RYZYKO

    Imperium Panveleradzkie

    Ideologia panująca: Imperializm enigmatyczny
    Obecna głowa państwa: Imperator
    Oficjalna data założenia państwa: 1701
    Waluta: Imperialiki
    Liczba ludności: 4 miliardy;
    - 3,8 miliarda ludzi,
    - 200 milionów Anteinthów
    Religie w państwie: Wehryzm (89%),
    - Inneryzm (7,4%),
    - Reityzm (3,6%)
    Charakter państwa: Militarystyczny
    Gospodarka: Przemysł wojenny i rolnictwo
    Stolica: Vaarthern
    Historia: Największe państwo w Veleradzie, liczące sobie przeszło cztery miliardy ludności. To gospodarczy i militarny tytan, który nie ma sobie równych, a pojedynczego oponenta jest w stanie po prostu pożreć. Historia Imperium zaczyna się w roku 1701, kiedy to Państwo Cardenhaardzkie, wyszło z propozycją do jedenastu innych państw granicznych, w którym to zaproponowało im współpracę pod sztandarem nowej ideologii - imperializmu, który to zjednoczeni mieli roznieść na cały świat. Władza imperatorska ma charakter specyficznej monarchii konstytucyjnej, którą kontroluje Wielka Komisja i podwładny jej Główny Sztab Generalski, które w razie dostrzeżenia w działaniach władzy wykonawczej szkody dla państwa, są w stanie go zawetować, a kiedy sytuacja jest poważna, zrzucić go ze stołka i aresztować. We Wielkiej Komisji zasiada 500 komisarzy narodowych, w tym 20 generałów z honorami imperatorskimi. Jednocześnie tworzą oni Główny Sztab Generalski, który staje się aktywny dopiero w przypadku działań wojennych i zajmuje się sprawami dotyczącymi frontu i armii.

    Imperialiści są twórcami najpopularniejszego w Veleradzie języka zjednoczonego, którym mieli posługiwać się wszyscy Imperialiści, rzucając w ciemne odmęty swoje ojczyste języki. Język ten okazał się być na tyle praktyczny, że jest on obecny nawet w państwach antyimperialistycznych, ponieważ ułatwił on komunikację międzynarodową.

    Powracając jednak do historii państwa, Imperium na arenie międzynarodowej zasłynęło z bycia prawdziwym państwowym drapieżnikiem - wywołało wiele wojen i nie przegrało prawie żadnych, w wyniku czego swojego czasu byli uznawani za niepokonanych. Zasłynęli z doskonałej armii i świetnej kadry dowódczej, rzekomo najlepszej na świecie. Kładli także na rozwój technologii wojskowych, dlatego też ich armia przewyższała wszystkie inne i niekiedy zdawała się wyprzedzać je o kilkadziesiąt lat. W 1868 odpowiadali za stworzenie pierwszego prototypu ciężkiego karabinu maszynowego, którego wzór na budowę rozprzestrzenił się po całym świecie. Po perfekcyjnych zwycięstwach nad państwami “Środka” i północy w 1873 roku, wydawali się być naprawdę niepokonani. Ich armia miażdżyła przeciwników i zdobywała ich państwa w zastraszającym tempie, niosąc im imperializm na bagnetach, jednocześnie przyłączając ich do swojej strefy wpływów. Ale dobra passa musiała się kiedyś skończyć. Pod koniec zimy 1875 roku, w Imperium rozpoczęła się kampania polityczna, mająca na celu jak największe zohydzenie w oczach obywateli i na arenie międzynarodowej państw Veleradu Zachodniego, z którymi to Imperium miało w niedługim czasie toczyć wojnę i zdobyć je wszystkie tak samo jak środek i północ - za jednym zamachem. Jednak, w momencie wypowiedzenia wojny, na całym terenie giganta doszło do masowych powstań podbitej ludności. Imperialiści wiedzieli, że nie mogą walczyć na kilka frontów naraz i skierowali się do państw zachodnich o zawieszenie broni w czasie wojny, w której jeszcze nikt nie zginął. Zachód się zgodził.

    Zachodni politycy dobrze wiedzieli, że Imperium nie da rady walczyć na kilka frontów naraz i prędzej czy później się rozpadnie, ale postanowili wysłuchać Imperialistów, myśląc, że uda im się coś z tego uszczknąć. Warunki stawiała im I Monarchia Belgavarska, która najpierw zażądała ogromnej zapłaty każdemu z “poszkodowanych” państw za nieatakowanie. Imperator był zmuszony na to przystać, a politycy zachodu, widząc, że ugiął się pod nimi metal pod prasą, wystawili kolejne żądania. Imperium było zobowiązane utworzyć zdemilitaryzowany pas graniczny o długości kilkuset kilometrów, nigdy więcej nie mieszać się w sprawy państw zachodnich, nie atakować ich, co rok płacić im kolejne kontrybucje za wojnę, w której nikt nie został poszkodowany i nakazano im ogólny izolacjonizm, nakładając na nich embarga. Cena przetrwania dumnego państwa była ogromna, ale imperator nie miał innego wyjścia. Musiał się zgodzić, nawet, jeżeli po tym jego obywatele patrzyli na niego z pogardą.

    Tłumienie krwawych powstań zajęło Imperium aż trzy lata. Ogromne zniszczenia wywołane wewnętrzną wojną, zarazy i głód uziemiły ich gospodarkę na dobre, skazując kilkumiliardowe społeczeństwo na głodowanie. Wartość imperialików spadła, a inflacja rosła w górę. Państwo stało na krawędzi kompletnego upadku gospodarczego i pogrążyło się w anarchii. Do tłumienia rozruchów głodowych często używano wojska, a Imperium toczyło kolejną wojnę - wojnę z bandyctwem, które w wyniku biedy ogarnęło cały kraj.

    Obywatele Imperium zaczęli nienawidzić państw zachodu. Obarczali ich winą za obecny stan rzeczy, za tyle osób bez dachu nad głową, za tylu głodujących, za tylu chorych, za tylu kalek. Wszyscy dobrze wiedzieli, że gdyby nie zmuszenie do ogromnych opłat i zakaz handlu, gospodarka by tak nie ucierpiała. Mieszkańcy chcieli zadośćuczynienia za swoją krzywdę, a imperator miał zamiar je dać.

    W 1879 roku, Imperium zawiązało ukryty sojusz handlowy z kilkoma państwami z Arionu, który pomógł im trochę stanąć na nogi. Po kryjomu zdjęli zakaz na rozszerzanie liczby rezerwistów i masową produkcję broni, przeznaczając na armię znaczne dochody. Wysyłali także za pieniądze swoich żołnierzy do konfliktów na całym świecie, aby zdobyć kolejne fundusze do walki ze swoją słabością. Państw objętych sojuszem handlowym przybywało, a Imperium coraz bardziej się wzbogacało, stając na nogi i przywracając porządek w swoim państwie. Rok 1883 uznaje się jako prawdziwe odrodzenie Imperium. Wówczas rozpoczęły się masowe zbrojenia.

    Imperialiści wydawali krocie na swoją armię. Chcieli mieć ją najsilniejszą jak to tylko możliwe, aby degeneraci z zachodu, winni tego całego zamieszania, bali się w jakikolwiek sposób zareagować, kiedy przystąpią do powolnego łamania postanowień haniebnego traktatu. W 1884 roku, na pasie zdemilitaryzowanych ziem, powstały kolejno trzy marionetki - Camarr, Tervar i Chalver. Pas został także zremilitaryzowany, ponieważ traktat nie przewidywał, że te regiony z czasem przejdą pod władanie kogoś innego. Imperium uzależniło marionetki od siebie na tyle, że nawet do głów nie przychodziły im myśli o wszczęciu powstania. Jakiekolwiek jego próby były krwawo tłumione. Na złamanie tego postanowienia nie zareagował nikt.

    W tym samym roku do PZW dołączyło kilka innych państw, w tym Cesarstwo Asserskie, będące obecnie jednym z najbardziej zaufanych sojuszników Imperium. Rewitalizacja gospodarki i stałe rozwijanie armii trwało nadal. Okazyjnie trwały także kampanie propagandowe, które miały na celu przedstawienie niesienia imperializmu jako świętej misji, którą zdegenerowane państwa veleradzkie zamierzają przerwać. Zadziałało. Obywatele zbliżającą się wojnę widzieli jako starcie dobra ze złem, a pogląd ten jeszcze bardziej się utrwalił, kiedy w 1891 roku doszło w Belgavarze do apostalistycznego przewrotu. Interesy apostalistów były bardzo sprzeczne z imperialnymi, więc bardzo szybko to właśnie apostaliści zostali wyznaczeni jako zło, które należy wyplenić. Teraz naprawdę Imperium szykowało się do wojny.

    W 1892 roku, krótko po śmierci Mecktera i porażce apostalistów w Anschreicie, Imperium wypowiedziało Apostalistycznemu Związkowi Belgavarskiemu wojnę z byle jakiego powodu i wbiło się w niego, wygrywając kilka większych bitew, kompletnie rozgramiając przestarzałą i źle dowodzoną armię Belgavarczyków. Imperialiści z łatwością wygrali tę wojnę i doprowadzili do I Rozbioru Belgavaru, który stracił 1/5 swoich ziem i 40 milionów żyjącej na niej ludności. Był to pierwszy krok zemsty.

    W 1895 roku AZB zaatakowało Anschreit, na co Imperium nie pozostało bierne i po raz kolejny wypowiedziało im wojnę, stając po stronie Anschreitów, chcąc “pomóc im” z najeźdźcami z północy. Apostaliści po raz kolejny zostali rozgromieni i jeszcze bardziej stracili na arenie międzynarodowej, bo od teraz naprawdę nikt nie chciał za nimi obstać. Nikt nie chciał obstawać za agresywnym i nienawistnym tworem, bo z dwojga złego dla państw zachodnich Imperium było mniejszym złem. AZB stawało się mniejsze i mniejsze, a rząd się załamywał. W końcu poznali, w jakich warunkach musieli żyć Imperialiści w latach 1875-1883. Nikomu nie było ich szkoda, zasługiwali na taką pogardę ze strony imperialnej.

    Rozłam w rządzie doprowadził do secesji wschodu Belgavaru, a do wojny po krótkim czasie dołączyło się Imperium, które doprowadziło do zwycięstwa wojsk secesyjnych. Republika Wschodniego Belgavaru, do której AZB zrzekło się roszczeń terytorialnych, nie istniało długo - 5 Sierpnia 1898 roku republika została anektowana przez Imperium i to bez żadnego rozlewu krwi. Po krótkim czasie Apostalistyczny Związek Belgavarski rozpadł się kompletnie, a na jego prochach powstała II Monarchia Belgavarska.

    Imperium było bardzo zadowolone z takiego obrotu spraw. Zhańbili wroga, który tak bardzo napluł im 23 lata temu w twarz. Datę oficjalnego zatwierdzenia trzech rozbiorów ustanowiono jako święto narodowe. Jako Odrodzenie Imperialnego Ducha. Teraz Imperialiści byli zbyt silni, aby państwa zachodnie mogły im w jakikolwiek sposób zagrozić, dlatego też bez żadnych zbędnych ceregieli zostały rozpoczęte kolejne kampanie wojskowe i wojny, już poza zachodem, we większości na południu i północy, które to Imperium wygrało bez większych przeszkód i jeszcze bardziej rozszerzyło swoje wpływy. W końcu ich handel stał się jawny, wszak nikt nie mógł im zagrozić, a do ich frakcji zaczęło dołączać coraz więcej państw. Główny Sztab Generalski zaczął także tworzyć plany dotyczące możliwej wojny z państwami zachodnimi. Każdy z nich zakładał uderzenie na horrendalnie osłabiony i mały względem Imperium Belgavar, który miał upaść po kilku tygodniach, ale daty ofensyw często odkładano. W końcu postanowiono, że wpierw Imperium zażąda oddania im dwóch prowincji, w których znajdowała się jedna z głównych belgavarskich baz surowcowych, a jej przejęcie automatycznie wiązałoby się z gospodarczym wzmocnieniem Imperium przy jednoczesnym osłabieniu swojego celu.

    Żądania terytorialne zostały wysłane belgavarskiemu królowi 15 Czerwca 1914 roku, które to, jak się sam rząd spodziewał, odrzucił. Nazajutrz Imperium oficjalnie wypowiedziało wojnę Belgavarowi. Pierwszy zaatakował XX Front Imperialny należący do Aleksandra ver Mindargona, który w zastraszającym tempie, przy użyciu wcześniej przygotowanych camarrskich dywizji, wbił się jak pijawka w skórę w Hellere i Montefuort, doprowadzając do kilku większych potyczek, z których prawie wszystkie zwyciężył. Mindargon zapowiadał, że jeżeli dalszy opór Belgavarczyków będzie wyglądał podobnie, to Mortequois upadnie w ciągu półtora tygodnia.

    Dowódca XX Frontu jednak się mylił - Belgavarczycy stawili mu zaciekły opór w czasie ofensywy w stronę miasta Roqhe, zmuszając camarrskie jednostki do zatrzymania ofensywy i przeniesienia większości dywizji do walki na obszarze belgavarskiego miasta. Ku zaskoczeniu wszystkich, bitwa pod Roqhe po długich walkach, została przez Imperialistów przegrana. 19 Czerwca do wojny dołączyły Euxperia i Zilean, z czego armia euxperska już w pierwszym dniu rozpoczęła ofensywę na jedną z chalverskich prowincji, natomiast Zilean przetransportowało swoje pierwsze korpusy, które niedługo potem zawalczyły pod Fourtou.

    Dużym zdziwieniem dla Imperium było włączenie się do wojny Anschreitu, z którym jako jedynym państwem zachodnim mieli dobre stosunki. Armia anschreicka była o wiele lepiej przygotowana do wojny niż reszta państw Przymierza, a ochotnicze brygady chalverskie i camarrskie nie mogły im się równać. Żeby skutecznie walczyć z nimi w czasie obrony zdobytego przez Imperialistów Fourtou i dalszej ofensywie Mindargona w kierunku Fallernes, do walki musiały zostać rzucone doborowe armie imperialne. W momencie dołączenia Anschreitu do wojny front zastygł w miejscu jak zamrożony. Brak efektów na froncie i kolejne straty w zasobach ludzkich zmusiły Imperium do podpisania wrześniowego rozejmu, który ostatecznie trwał do środka Marca 1915.

    W czasie rozejmu dokonano gruntownych zmian w składzie Frontów. XX Front Imperialny, którego większość stanowili Camarrczycy, został wzmocniony o dodatkowe 15 camarrskich dywizji i 35 imperialnych, w tym trzy nowo utworzone dywizje WKDB pod przywództwem Talmona, wyposażone w prototypowy gaz bojowy określany mianem redarytu. Władzę nad armiami w Romandii przejął natomiast Wilhelm ver Vanderheiff, który sformował nowe dywizje szturmowe i zamierzał błyskawicznie je wystawić w przypadku wszczęcia walk. Zmiany w armii były typowe dla większości - zaadaptowano hełmy, wszczęto prace nad nowymi taktykami ofensywnymi i defensywnymi i rozpoczęto prace nad bronią automatyczną.

    Dokładnie 15 Marca 1915 roku wojna zaczęła toczyć się ponownie. Vanderheiff zaatakował pomniejsze euxperskie miasto Relle, a Mindargon rozpoczął szeroko zakrojoną operację trzeciego podejścia pod świetnie bronione belgavarskie miasto Rijhes, oficjalnie rozpoczynając krwawą operację rijhyjską, która zakończyła się użyciem redarytu i wytrucia obrońców, w następstwie zamieniając ich w potwory. Po długich walkach miasto zostało w końcu zdobyte, a patrząc na skuteczność broni redarytowej, nakazano wszcząć nad nią kolejne prace w celu ich ulepszania. Dywizje WKDB od teraz stały się formacjami specjalnego zastosowania o niemal elitarnej randze.

    Imperialiści wygrali w Romandii, spychając Euxperczyków na południe Bellewarde, otwierając sobie drogę do Passerone, które usiłują zdobyć. Ostatnie zwycięstwa na froncie sprawiły, że ludność imperialna zaczęła jeszcze bardziej wierzyć w swoje zwycięstwo, a do armii zgłosiło się jeszcze więcej ochotników. Społeczeństwo chce teraz tylko jednego - zwycięstwa nad zdegenerowanymi państwami zachodnimi i poniżenia ich w taki sam sposób, jak oni poniżyli ich czterdzieści lat temu.

    Czy naprawdę nastaje kres starego porządku?


  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    This post is deleted!

  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    Imperium Panveleradzkie

    Ustrój: Imperializm enigmatyczny.
    Oficjalna głowa państwa: Imperator, Wielka Generalicja, Front Cywilny.
    Stolica: Vaarthern.
    Waluta: Imperialiki.
    Liczba ludności: 4 miliardy;
    - 2,5 miliarda ludzi,
    - 1,5 miliarda Anteinthów.
    Jednostka administracyjna: Federacja.
    Religie:
    - 80% Wehryzm,
    - 16& Reityzm,
    - 4% Inneryzm.
    Języki urzędowe: Zjednoczony, cardenhaardzki.
    Główne gałęzie gospodarki: Rolnictwo, przemysł wojskowy, przemysł paliwowo-energetyczny.
    Rozmiar armii: 100 milionów,
    - 20 milionów frontowców,
    - 25 milionów wojsk drugiego rzutu,
    - 55 milionów rezerwistów.
    Główne powody uczestnictwa w wojnie:

    • Opór dyplomatyczny ze strony Euxperii, która podtrzymała całkowitą blokadę morską i nałożoną politykę izolacjonizmu,
    • Wysokie zagrożenie widmem fali głodu sporej części społeczeństwa i klęski ekonomicznej,
    • Powrót na arenę międzynarodową.

    Cele wojenne:

    • Zajęcie większych okręgów rolniczych,
    • Zajęcie cenniejszych okręgów przemysłowych i mineralnych,
    • Zdjęcie blokady oceanicznej i polityki izolacjonizmu,
    • Podporządkowanie sobie zachodu.

    Historia od 1890 roku:

    Martwy ocean (1890)

    WIP

    Uzdrowienie (1891-1892)

    WIP

    Belgavarska plaga (1893-1897)

    WIP

    Nowe programy polityczne (1898-1904)

    WIP

    Ukryty sojusznik (1905)

    WIP

    Nowa krew (1906-1909)

    WIP

    Polne złoto (1910-1912)

    WIP

    Zielony wirus (1913)

    WIP

    Jak grochem o ścianę (1913-1914)

    WIP

    Za Imperium, za Imperatora! (1914)

    WIP

    Winy swe odkupimy poprzez krew (1915)

    WIP


  • Zapomniany Front Mistrz Gry

    Państwo Wornedyjskie

    Ustrój: Imperializm morficzny.
    Oficjalna głowa państwa: Wielki Hetman Wentesław Cherolew.
    Stolica: Antmera.
    Waluta imperialiki.
    Liczba ludności: 620 milionów;
    - 400 milionów ludzi,
    - 220 milionów Anteinthów.
    Jednostka administracyjna: Syndykacja.
    Religie:
    - 63% Wehryzm,
    - 36% Reityzm,
    - 1% Inneryzm.
    Języki urzędowe: Zjednoczony.
    Główne gałęzie gospodarki: Przemysł morski, przemysł zbrojeniowy, przemysł metalurgiczny.
    Rozmiar armii: 6 milionów;
    - milion frontowców,
    - 2 miliony wojsk drugiego rzutu,
    - 3 miliony rezerwistów.
    Główne powody uczestnictwa w wojnie:

    • Koncept dominacji imperialnej na Avastheeran,
    • Obrona niepodległości,
    • Wojna defensywna.

    Historia od 1890 roku:

    Ostatni balet władców mórz (1890)

    WIP

    Koniec admirałów (1891-1893)

    WIP

    Powrót ciała (1894-1895

    WIP

    Całkowita kontrola (1896)

    WIP

    Sztorm (1897-1904)

    WIP

    Ujarzmiony tytan (1905)

    WIP

    Tilmdeńskie weto (1906)

    WIP

    Lądowe żniwa (1907-1909)

    WIP

    Chwała Wornedowi! (1910-1914)

    WIP

    Trupie archipelagi (1915)

    WIP


Log in to reply