Technologia


  • Terrible stench Soviet Dust Mistrz Gry

    Postęp technologiczny po II WŚ nabrał tak niewyobrażalnie szybkie tempo, że niektórzy przecierali oczy ze zdumienia, gdy powracali wspomnieniami do kilku lat wstecz. Zaczęły powstawać niezwykle szybkie pociągi, elektryczne samochody, wytrzymałe narzędzia, silniki odrzutowe o dużym zasięgu oraz inne rzeczy, które ułatwiały życie proletariatowi. Rzecz jasna, nie obyło się bez rozwinięcia technologii przeznaczonej dla wojska.

    **Nazwa:**
    **Przeznaczenie:**
    **Opis:**
    **Wygląd:**
    


  • Terrible stench Soviet Dust Mistrz Gry

    Nazwa: Egzoszkielet
    Przeznaczenie: Miały one na celu zwiększenie siły oraz na ochronę przed ogniem nieprzyjaciela.
    Opis: Wyścig zbrojeń pomiędzy NATO a Związkiem Radzieckim doprowadził do powstania wielu innowacji w dziedzinie wojskowości. Jedną z nich jest tak zwany egzoszkielet - maszyna dająca jej użytkownikowi większą siłę i wytrzymałość. Jako pierwsi wytworzyli go Amerykanie, ale Sowietom udało się nadgonić Stany Zjednoczone już po dwóch miesiącach od utworzenia pierwszego egzoszkieletu. Zarówno armie państw członkowskich NATO, jak i Armia Czerwona zaczęły używać egzoszkieletów na masową skalę, jednak po wysadzeniu głowic nuklearnych liczba egzoszkieletów drastycznie się zmniejszyła. Obecnie mogą na nie pozwolić najsilniejsi, choć zdarzyli się szczęściarze, którym udało się znaleźć taki egzoszkielet bez posiadania wysokiej pozycji w hierarchii.
    Wygląd:

    Wariant NATO:
    b56361b1a8dd6e0a596f81caacc9125b.jpg

    Wariant radziecki:
    exoskeleton_for_stalker_by_hagtorp762_d7bx66c-pre.jpg


  • Terrible stench Soviet Dust Mistrz Gry

    Nazwa: Trypal, Soboka Mk. I
    Przeznaczenie: Transport.
    Opis: Pierwszy prototyp tego samochodu powstał w 1983 roku, a do masowej produkcji wszedł już rok później. Wyposażony w dwucylindrowy silnik Diesla, który generował moc 30 KM, jest w stanie przejechać na jednym baku do 200 kilometrów. Proste rozwiązania technologiczne, trwałość części, prosty w obsłudze i antykorozyjny lakier czynią ten samochodzik debiloodpornym, który pojeździ przez wiele lat.
    Wygląd:
    wandcompany_fusionracingflea_re.jpg


  • Terrible stench Soviet Dust Mistrz Gry

    Nazwa: Ural-4320
    Przeznaczenie: Transport.
    Opis: Mimo rozwinięcia energetyki jądrowej oraz możliwości tworzenia pojazdów o napędzie atomowym, Związek Radziecki dalej wykorzystywał silniki spalinowe w pojazdach. Jednym z takich przykładów może być ciężarówka Ural-4320, w której były montowane silniki wysokoprężne. Sam pojazd zaczęto produkować od 1977 roku i produkowano go aż do końca wojny. Napęd na wszystkie koła umożliwia ciężarówce jazdę po każdej nawierzchni i jest jednym z nielicznych pojazdów, który daje radę przedrzeć się przez pustkowia. Mimo tego, że ostatni egzemplarz ciężarówki wyjechał z fabryki sześćdziesiąt lat temu, nadal są one wykorzystywane i modyfikowane przez ludzi niemalże wszędzie, gdzie się one znalazły.
    Wygląd:

    text alternatywny


  • Terrible stench Soviet Dust Mistrz Gry

    This post is deleted!

  • Terrible stench Soviet Dust Mistrz Gry

    Nazwa: Mech osobisty “Towarzysz”.
    Przeznaczenie: Wsparcie ogniowe żołnierzy piechoty.
    Opis: Mech typu “Towarzysz” to rozwinięcie koncepcji egozszkieletu, który miał już nie tylko chronić i zwiększać siłę, ale i robić to o wiele lepiej oraz dać dostęp do zaawansowanej broni. Towarzysz stał się przez to bardziej mechem niż egozszkieletem i tak, po wypuszczeniu pierwszej partii, zaczęto je klasyfikować. Całość ma około dwóch i pół metra wysokości i jest ciężko opancerzone, aby pozwolić na wytrzymanie długotrwałego ognia z broni ręcznej, ciężkich i wielkokalibrowych karabinów maszynowych, a w sprzyjających okolicznościach nawet lekkich działek i odłamków pocisków cięższej artylerii. Niestety, nie opracowano na tyle skutecznego systemu komunikacji, wizji i wentylacji, aby dało się przy pomocy tego pancerza w pełni ochronić pilota. Choć dostępne są specjalne hełmy i przyłbice, zwykle żołnierze pozbywają się ich podczas walki, argumentując problemami z oddychaniem czy widzeniem. Sprawia to, że Towarzysze są bardzo podatne na ogień snajperski, na dodatek zabicie operatora nie unieszkodliwia mecha, co pozwala później ściągnąć go z pola walki tak tym, którzy go używali wcześniej, jak i tym, którzy go unieszkodliwili. Pilot zajmuje miejsce w siedzeniu na wysokości brzucha i klatki piersiowej maszyny, która w tym celu rozsuwa płyty pancerza. Następnie pilot uruchamia całą konstrukcję, a gdy wszystko będzie gotowe, wkłada ręce i nogi w specjalne otwory i zamyka pancerz. Pozwala to na integrację człowieka i maszyny, mech wykonuje ruchy pilota tak precyzyjnie, jak on sam, jeśli nie bardziej. Jak nazwa wskazuje, mech ma za zadanie towarzyszyć, przede wszystkim piechocie. To jednostka głównie szturmowa, stąd gruby pancerz oraz uzbrojenie, mech jest bowiem na tyle silny, aby udźwignąć kilka tysięcy sztuk amunicji w dwóch magazynkach na plecach, które doprowadzają je taśmowo do szybkostrzelnego działka. Jego pociski kalibru dwudziestu milimetrów dosłownie szatkują piechotę, lekkie pojazdy, inne mechy czy droidy oraz lekkie umocnienia wykonane z drewna czy złomu. Broń jest skuteczna, ale przy tym zużywa tak wiele amunicji, że mechy rzadko kiedy prowadzą atak, jedynie wspierają go z tyłów, aby móc szybko uzupełnić amunicję. W swoich armiach mają je wszystkie frakcje walczące o władzę nad Rosją, a więc Eserowcy, Biali i Czerwone Psy, choć w niewielkich ilościach, więc rzuca się je na front tam, gdzie będą bezpieczne lub potrzebne jest przełamanie obrony wroga. Co ciekawe, często zdarza się, że służąc jednej frakcji, mech zostaje zabrany do innej, ponieważ wcześniej zabito jego pilota, a on sam pozostał nietknięty. Takie błędne koło potrafi trwać niekiedy nawet tak długo, aż konkretny mech zwiedzi siły zbrojne wszystkich frakcji przynajmniej raz czy dwa. Jest to też rzecz jasna sprzęt, na który zęby ostrzą sobie wszyscy bandyci i gangsterzy, ale mogą jedynie pomarzyć, wykradzenie czegoś takiego z jakiejkolwiek bazy graniczy z cudem.
    Wygląd:
    thumb-1920-155029.jpg


  • Terrible stench Soviet Dust Mistrz Gry

    Nazwa: Mech kroczący “Sojuz”.
    Przeznaczenie: Wsparcie ogniowe piechoty, mobilny bunkier, mobilna sekcja broni maszynowej, czyściciel bunkrów i wiele więcej.
    Opis: Projekt tego mecha powstał na krótko przed wojną, a jego plany stworzono już podczas jej trwania. Nie ujrzał jednak ówczesnych pól bitewnych, bo nim trafił z deski kreślarskiej na halę produkcyjną, spadły bomby atomowe. O projekcie zapomnieli wszyscy na wiele, wiele lat. Na nowo odkryły go Czerwone Psy, którym udało się odnaleźć projekt w jednym z bunkrów. Odtworzenie go w takiej formie, w jakiej miał powstać, było niemożliwe, regres technologiczny nie pozwalał na tak zaawansowany pancerz, system kontrolowania ognia czy uzbrojenie, na które składały się granatniki, wyrzutnie rakiet i działka laserowe. Sam projekt był jednak dobry, a komuniści cierpieli na olbrzymie braki w pojazdach pancernych i nie tylko, więc szybko przystąpili do zmieniania projektu na tyle, aby mogły go produkować ich fabryki. Obecnie Sojuz to duma armii Czerwonych Psów, spotykany w różnych rolach podczas niemalże każdej bitwy, zauważyć go może też każdy, kto zapuści się odpowiednio blisko co ważniejszych baz czerwonych. Obecnie powstało kilka różnych wersji Sojuza:

    • Wersja A - Pierwsza wypuszczona z hal produkcyjnych, obecnie już nieprodukowana i rzadko spotykana. Wszystkie mechy tego typu unowocześniono do innych wersji, zezłomowano lub zniszczono. Spotkać można jeszcze pojedyncze egzemplarze w placówkach Czerwonych Psów, które są albo na zadupiu, albo mają nie po drodze z dowództwem, które utrudnia im dostarczenie lepszego sprzętu.
    • Wersja B - Standard i punkt wyjściowy do obecnych konstrukcji. Ma wszystko to, czego brakuje poprzedniemu wariantowi: poprawione nogi, mocniejszy pancerz, reflektory umożliwiające walkę po zmroku, lepszy system wentylacji, miniaturową radiostację, peryskop dowódcy i o wiele większą kabinę, która mieści już nie jednego, przeładowanego obowiązkami, czołgistę, ale dwie, dzielące się pracą, gdzie ten siedzący niżej kieruje maszyną wedle rozkazów siedzącego wyżej dowódcy i obsługuje karabin maszynowy DT w jarzmie kulistym, a sam dowódca rzecz jasna dowodzi, obserwuje pole bitwy, wydaje i odbiera rozkazy oraz obsługuje główną broń pojazdu. Kabina mieści także skrzynkę z narzędziami do polowych napraw, apteczkę, broń osobistą załogi (zwykle pistolety i pistolety maszynowe) oraz amunicję do głównej broni. W wariancie A były to cztery sprzężone razem ciężkie karabiny maszynowe DS-39, wersja B zaś ma tylko dwa takie, ale również dwa wielkokalibrowe karabiny maszynowe DSzK, z czego są one dzielone (w sensie, że po lewej jest jeden ciężki i jeden wielkokalibrowy, a po prawej też jeden ciężki i wielkokalibrowy, a nie, że ciężkie tylko po lewej, a wielkokalibrowe po prawej). Dodatkowo dowódca może przed bitwą i w jej trakcie dowolnie konfigurować ustawienie tej broni, tak aby lufy strzelały razem, pojedynczo, parami czy jeszcze indziej. Dodanie dodatkowego uzbrojenia umożliwiło wersji B skuteczniej radzić sobie z lekkimi umocnieniami i pojazdami, a nie tylko z piechotą.
    • Wersja C - Od wersji B różni się tylko tym, że uzbrojona jest w cztery wielkokalibrowe karabiny maszynowe DSzK.
    • Wersja D - Uzbrojona w dwa wielkokalibrowe karabiny maszynowe oraz dwa miotacze ognia, przeznaczona do eliminacji siły żywej, a przede wszystkim umocnień przeciwnika oraz łamania jego morale.
      W planach jest także skonstruowanie kolejnych wersji tej konstrukcji, wyposażonych w lekkie działka czy granatniki, ale póki co nic takiego nie pojawiło się jeszcze na polu bitwy. Póki co nie pojawiła się też żadna konstrukcja Eserowców lub Białych wzorowana na Sojuzie, na co wpływ może mieć fakt, że zwykle po bitwie lub nawet w czasie odwrotu wraki zniszczonych lub uszkodzonych pojazdów są dodatkowo niszczone, ich dokumentacja jest pilnie strzeżona albo też frakcjom tym nie zależy na posiadaniu takiej broni, choć solidnie opancerzonej, dobrze uzbrojonej, uniwersalnej i z dobrymi właściwościami terenowymi, to jednak dość wolnej, niezbyt zwrotniej i mającej wiele innych wad, uznając zwyczajne czołgi za lepsze.

    Wygląd:
    e0eed64180601f2704b6dcb427e67ddb.jpg


  • Terrible stench Soviet Dust Mistrz Gry

    Nazwa: BdZO, “Oficerek”
    Przeznaczenie: Pancerz chroniący brzuch, klatkę piersiowa oraz kręgosłup.
    Opis: Kilka lat przed wojną powstał koncept i projekt pancerza, który miał chronić oficera, który byłby na polu walki lub w pobliżu. Pracę nad całym pancerzem trwały długo, bo dobór odpowiednich stopów metali, zaprojektowanie pancerza tak, aby był on komfortowy, niezawodny oraz wytrzymały wymagało dużo pracy oraz czasu. Egzoszkielet we wstępnych założeniach miał być dużo lepszy od tych, które były przeznaczane dla piechurów, albowiem miał on chronić oficera przed amunicją karabinową, obrażeniami fizycznymi, promieniowaniem, ogniem, kwasem oraz zwiększyć siłę oficera zakutego w taki egzoszkielet. Nie udało się go w pełni skończyć i wprowadzić do masowej produkcji, ponieważ przeszkodziła temu wojna. Tylko korpus chroniący ciało przeszedł wszystkie testy, więc stwierdzono, że wyprodukuje się go tyle niepełnych sztuk, na ile pozwolą temu warunki oraz rządzący. Wyprodukowano mniej niż tysiąc sztuk, a większość została zniszczona w trakcie walk, więc niewiele egzemplarzy ostało się do dzisiaj. Wiadomo, że Czerwone Psy mają kilkanaście sztuk na stanie i noszą je tylko najważniejsi ludzie.
    Wygląd:
    text alternatywny


Log in to reply